Kościół na świecie

Chrystus jako sługa Boga

Fragment 2. rozdziału Listu św. Pawła do Filipian, mówiący o Chrystusie - Bogu-Człowieku i wzorze pokory, był przedmiotem katechezy Benedykta XVI podczas audiencji ogólnej 26 października na Placu św. Piotra. Była to kontynuacja nauczania o miejscu Nieszporów w Liturgii Godzin Kościoła, rozpoczętego rok temu przez Jana Pawła II.

Oto polski tekst przemówienia Ojca Świętego:

1. Raz jeszcze, przemierzając szlak psalmów i pieśni, zaproponowanych przez Liturgię Nieszporów, wysłuchaliśmy cudownego i zasadniczego hymnu wplecionego przez św. Pawła do Listu do Filipian (2,6-11). Już w przeszłości podkreślaliśmy, że tekst obejmuje dwojakiego rodzaju ruch: zstępujący i wstępujący. W pierwszym Jezus Chrystus z przynależnego Mu z samej istoty blasku Boskości decyduje się zejść aż do upokorzenia "śmierci na krzyżu". W ten sposób okazuje się On prawdziwie człowiekiem i naszym Odkupicielem, naprawdę i w pełni uczestnicząc w naszej rzeczywistości bólu i śmierci.

2. Drugi ruch - wstępujący - ukazuje paschalną chwałę Chrystusa, który po śmierci ukazuje się ponownie w blasku swego boskiego majestatu. Ojciec, który przyjął akt posłuszeństwa Syna we Wcieleniu i w Męce, teraz Go "wywyższył" w sposób niezwykle wspaniały, jak powiada tekst grecki. (…) Synowi, który z miłości upokorzył się w śmierci, Ojciec przyznaje niezrównaną godność, "Imię" niebosiężne, Imię "Pana", czyli samego Boga.

3. W istocie głoszenie wiary, zaintonowane wspólnie przez niebo, ziemię i piekło, zgięte w adoracji, jest czytelne i wyraźne: "Jezus Chrystus jest Panem". (…)

4. W hymnie tym odwołanie do zgorszenia krzyża (por. 1 Kor 1, 23), a wcześniej jeszcze do prawdziwego człowieczeństwa Słowa, które stało się ciałem (por. J 1, 14), splata się i osiąga punkt szczytowy wraz z wydarzeniem zmartwychwstania. Po ofiarnym posłuszeństwie Syna następuje wysławiająca odpowiedź Ojca, do której przyłącza się adoracja ze strony ludzkości i całego stworzenia. Wyjątkowość Chrystusa ujawnia Jego rolę Pana odkupionego świata, która została Mu przyznana ze względu na Jego doskonałe posłuszeństwo "aż do śmierci". (…)

5. Oddajmy się teraz medytacji, jaką święty Grzegorz z Nazjanzu osnuł z mądrością wokół naszego hymnu. W pieśni ku czci Chrystusa ten wielki Doktor Kościoła z IV w. stwierdza, że Jezus Chrystus "nie ogołocił się z żadnej konstytutywnej części swej boskiej natury, a mimo to ocalił mnie niczym uzdrowiciel, który pochyla się nad cuchnącymi ranami... (…) Jako śmiertelny walczył z demonem, ale jako niezwyciężony pokonał kusiciela w potrójnej walce... Był ofiarą, ale także najwyższym kapłanem, składał ofiarę, a jednak był Bogiem. Oddał Bogu swoją krew i w ten sposób oczyścił cały świat. Krzyż trzymał Go nad ziemią, ale grzech pozostał przybity do gwoździ... Udał się do zmarłych, ale wstał z piekła i wskrzesił wielu, co zmarli. Pierwsze wydarzenie jest typowe dla nędzy ludzkiej, ale drugie pasuje do bogactwa istoty bezcielesnej... Ową ziemską postać przyjął na siebie Syn nieśmiertelny, albowiem On cię miłuje" ("Carmina arcana", 2: "Collana di Testi Patristici", LVIII, Roma 1986, pp. 236-238).

Na zakończenie tych rozważań chciałbym podkreślić dwa słowa. Jako pierwsze to ostrzeżenie św. Pawła: "To dążenie niech was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie". Nauczyć się czuć, jak czuł Jezus. Upodobnić swój sposób myślenia, podejmowania decyzji, działania do uczuć Jezusa. Wybieramy tę drogę, jeśli staramy się nasze uczucia upodobnić do uczuć Jezusa, żyjemy dobrze i postępujemy właściwą drogą. Drugie słowo pochodzi od św. Grzegorza z Nazjanzu: On, Jezus, miłuje cię. Te słowa czułości są także dla nas pociechą, pokrzepieniem, ale i przypomnieniem o wielkiej odpowiedzialności każdego dnia.

Na pamiątkę pielgrzymek

Watykańska poczta wyemituje wkrótce trzy znaczki z pielgrzymek Papieża Jana Pawła II, jakie miały miejsce w 2004 roku. Tradycyjnie każdego roku Poczta w Watykanie emituje znaczki na pamiątkę pielgrzymek Ojca Świętego z minionego roku.

Cudowne uzdrowienie za wstawiennictwem Jana Pawła II

Katolicy z parafii św. Stanisława w Petersburgu udali się z pielgrzymką do grobu Jana Pawła II, dziękując za cudowne uzdrowienie jednego z parafian za pośrednictwem zmarłego Papieża. Pielgrzymkę poprowadził proboszcz parafii ks. Krzysztof Pożarski. Poinformował on, że w okresie bezpośrednio poprzedzającym wyjazd pielgrzymów z Petersburga miało tam miejsce cudowne uzdrowienie, zainspirowane najprawdopodobniej modlitwą z prośbą o wstawiennictwo do Jana Pawła II. Na kilka dni przed wyjazdem do Rzymu mąż jednej z uczestniczek pielgrzymki doznał udaru, w wyniku którego nastąpiła śmierć kliniczna trwająca dłuższy czas. Prowadzący reanimację lekarze orzekli, że pacjent nie ma żadnych szans na przeżycie. Tymczasem, gdy jego żona zanosiła modlitwy za wstawiennictwem Jana Pawła II, jej mąż odzyskał przytomność, a obecnie wraca do pełni sił i zdrowia. Jest to absolutny fenomen z punktu widzenia medycyny, a towarzyszący mu lekarze uznają, że nastąpiło uzdrowienie o cudownym charakterze. Ks. Pożarski zapewnia, że obecnie zbierana jest szczegółowa dokumentacja, która niebawem zostanie przekazana watykańskiej Kongregacji ds. Kanonizacyjnych.

Odwilż w Pekinie?

Rząd chiński pragnie poprawy stosunków ze Stolicą Apostolską i oczekuje, że za słowami Watykanu pójdą czyny - stwierdził rzecznik ministerstwa spraw zagranicznych w Pekinie. Skomentował w ten sposób niedawną wypowiedź watykańskiego sekretarza stanu kard. Angelo Sodano, który wyraził gotowość przeniesienia nuncjatury z Tajpej do Pekinu i zażądał równocześnie, aby chińscy katolicy mogli swobodnie wyznawać swą wiarę. Przedstawiciel władz komunistycznych powtórzył dotychczasowe warunki wysuwane przez swych zwierzchników. Obok zerwania stosunków z Tajwanem żądają oni od Stolicy Apostolskiej powstrzymania się od wszelkich ingerencji w wewnętrzne sprawy Chin, a zwłaszcza, aby nie powoływała się przy tym na względy religijne. Rzecznik odmówił wyjaśnienia, czy chodzi o nominacje biskupie. Dotychczas Pekin rościł sobie prawo wyłącznego decydowania w tych sprawach. Przedstawiciel chińskiego MSZ powołał się na zapisy konstytucji swego kraju, która formalnie zapewnia wolność religijną. W praktyce jednak wszelka działalność religijna jest tam poddana kontroli państwowej.