Przed ołtarzem na baczność!

Z księdzem podpułkownikiem Adamem Prusem, kapelanem Wojska Polskiego, proboszczem parafii wojskowej Gniezno - Witkowo - Powidz, o jego posłudze wśród żołnierzy rozmawia Marcin Makohoński

Posługa kapelana wśród żołnierzy wiąże się z dosyć specyficzną formą duszpasterstwa środowiskowego. Czy jednak różni się ona znacząco od posługi duszpasterzy pracujących w większości naszych parafii?

- Na samym początku muszę zaznaczyć, że parafia wojskowa nie jest wspólnotą terytorialną, ale personalną, a to znaczy, że praca duszpasterska nie ogranicza się tylko do zawężonego obszaru, ale obejmuje żołnierzy i ich rodziny, które najczęściej zamieszkują na terenie kilkunastu czy nawet kilkudziesięciu parafii. Środowisko wojskowe to społeczność trochę wyizolowana. Rola kapelana jest w związku z tym bardzo szczególna. Nietrudno jednak zauważyć, że podobieństw do pracy w tradycyjnym duszpasterstwie parafialnym jest całkiem sporo. Podobnie jak ksiądz w każdej parafii, tak i ja muszę być z powierzonymi mojej opiece wiernymi na co dzień. Muszę służyć wsparciem, radą i pomocą duchową. Miejscem mojej posługi jest kościół i wojskowe koszary. Na terenie jednostki spotykam się z różnymi żołnierzami, rozmawiamy na tematy religijne czy też podejmujemy refleksję nad zagadnieniami nurtującymi młodych ludzi. Staram się uświadomić im, jak ważną misję wypełniają. Żołnierz, poprzez pobyt w wojsku, ma stać się mężczyzną w pełni odpowiedzialnym za swój los, za los bliskich sobie ludzi oraz za Ojczyznę. Bóg, Honor, Ojczyzna to nie tylko czcze hasła wypisane na sztandarach. To fundamentalne wartości, które winny być obecne w życiu każdego żołnierza.

Bóg, Honor, Ojczyzna... Dla wielu młodych ludzi słowa te nie mają wielkiego znaczenia... Czy choć starają się zrozumieć, co się za nimi kryje?

- To prawda, że wielu młodych ludzi podchodzi do tych wartości z lekceważeniem. I właśnie w posługę kapelana wpisuje się obowiązek uświadamiania i ukazywania im, że są one ciągle aktualne. Zawierają bowiem prawdę o naszych korzeniach, a naród, który zapomina o własnych korzeniach, o własnej historii, umiera. Ponadto jest to bardzo ważny element w wychowaniu młodzieży na świadomych obywateli.

Polska należy do NATO. Ma więc ksiądz kontakty z kapelanami innych armii. Czy kiedy opowiadacie o swoich doświadczeniach w pracy z żołnierzami, znajdujecie dużo różnic?

- Myślę, że nie. Posługa kapelana, bez rozróżnienia na narodowość, jest bardzo podobna. Przecież w każdej armii kapelan musi być z wojskiem. Różne mogą być tylko problemy, które związane są najczęściej ze sprawami osobistymi żołnierzy, ich rodzin oraz dzieci. A na tym polu najsilniejszym orężem jest szczera rozmowa i wsparcie duchowe.

Pełnił ksiądz posługę kapelana na Wzgórzach Golan w trakcie misji pokojowej ONZ w Izraelu i Palestynie. Czy bardzo się ona różniła od codziennej pracy z żołnierzami w Polsce?

- Z pewnością tak. Przede wszystkim nie należy zapominać, że mimo pokojowego wymiaru misji wokół trwa konflikt. Trzeba więc być ciągle w gotowości i mieć świadomość, że misja ta wiąże się z niełatwym doświadczeniem, gdzie najwyższą ceną może być nawet ofiara z własnego życia. Dzisiaj myślę jednak, że to właśnie na misjach ukazywała się ogromna rola kapelana. Chociaż sam, jak każdy człowiek, odczuwa on niejednokrotnie zmęczenie i strach, nie może tracić ducha, gdyż jego zadaniem jest właśnie podtrzymywanie ducha w żołnierzach. W tych polowych warunkach ogromnego znaczenia nabiera również świadectwo ewangelicznego życia, bowiem kapelan staje się w pewien sposób jednym z żołnierzy.