Oto ja, służebnica Pańska

W uroczystość Zwiastowania Pańskiego, 25 marca, Kościół czci tajemnicę Wcielenia Syna Bożego. Wierzymy, że Wcielenie jest początkiem dzieła Odkupienia dokonanego przez Chrystusa, którego celem jest zbawienie człowieka. Ponieważ w bieżącym roku liturgicznym 25 marca przypadł w Wielki Piątek, zatem zgodnie z kalendarzem liturgicznym uroczystość została przeniesiona na najbliższy dzień liturgiczny niższy rangą od uroczystości Zwiastowania Pańskiego. Takim dniem jest poniedziałek po II Niedzieli Wielkanocnej, czyli 4 kwietnia.

Wiadomo, że święto obchodzono w Konstantynopolu w VI w., w Antiochii pod koniec VI w., w Jerozolimie w pierwszej połowie VII w. Na Zachodzie włączył je do liturgii w VII w. papież Sergiusz jako święto Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. Odnowiony podczas II Soboru Watykańskiego kalendarz rzymski używa na określenie święta nazwy pochodzącej z najstarszych tekstów liturgicznych: święto Zwiastowania Pańskiego.

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego wskazuje na Maryję jako Matkę Boga. Maryja z wiarą słucha słów Anioła, przyjmuje Odwieczne Słowo, które w Jej łonie staje się człowiekiem. Swoim fiat staje u początku historii zbawienia rodzaju ludzkiego. Święty Augustyn powie: "W Tobie staje się Ten, przez którego Ty zostałaś uczyniona, co więcej - przez którego zostały uczynione niebo i ziemia" i podkreśli: "Narodzony pozostawił dziewicę. Dał płodność, ale nie umniejszył dziewictwa".

Nazywał się Guido di Pietro da Mugello. Gdy został dominikaninem, przybrał imię Giovanni. Już za życia przylgnął do niego przydomek "Fra Angelico" - Brat Anielski. Znakomity artysta i świątobliwy zakonnik malował obrazy o treści religijnej. Został beatyfikowany przez Papieża Jana Pawła II w 1982 r. i ogłoszony patronem artystów i historyków sztuki.

Fra Angelico (ok. 1400-1455) malował wyłącznie obrazy religijne. W Muzeum Prado w Madrycie znajduje się jego genialne "Zwiastowanie", na którym widzimy Archanioła Gabriela przemawiającego do Najświętszej Maryi Panny. Widoczne są również ręce Boga Ojca, wysyłającego ze świetlistego kręgu w górnym lewym rogu obrazu złote promienie i gołębicę, symbolizującą Ducha Świętego. Artysta namalował także jaskółkę jako symbol czystości Dziewicy Maryi.

Z lewej strony obrazu, w głębi, ukazana jest scena wygnania Adama i Ewy z raju. Niejako w tym samym raju dokonuje się wypełnienie obietnicy odkupienia ludzkości: pokój Maryi wydaje się znajdować w tym samym rajskim ogrodzie, który opuścili pierwsi rodzice.

Na uwagę zasługują również sceny z życia Maryi, umieszczone pod obrazem: Narodziny Maryi, Zaślubiny ze św. Józefem, Nawiedzenie św. Elżbiety, Pokłon Trzech Króli, Ofiarowanie w Świątyni, Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny.