Katedra św. Piotra

Uroczystość kanonicznego przejęcia diecezji przez nowego biskupa od poprzednika nazywamy ingresem, tzn. "wejściem". Rozpoczyna ją objęcie w zarząd katedry, do której biskup wprowadzany jest w procesji z krzyżem i świecami, przy dźwięku dzwonów. Uroczystość ta przypomina o charakterze apostolskim Kościoła, którego fundamentem są Apostołowie, a obecnie biskupi jako ich następcy wspomagani przez kapłanów, w jedności z Biskupem Rzymu. Tak trwa misja apostolska powierzona Piotrowi przez Chrystusa.

Kalendarzowe wspomnienie rzymskiej Katedry św. Piotra jest poświęcone ingresowi pierwszego papieża, czyli objęciu przez niego władzy biskupiej nad Wiecznym Miastem. Zgodnie ze starożytnym zwyczajem po odejściu "głowy rodziny", krzesło - na którym zasiadał ów "paterfamilias" - przypominało nie tylko jego, ale również godność, którą piastował oraz jedność społeczności, której przewodził. W Kościele takim "paterfamilias" był, z woli Pana Jezusa, Szymon Piotr, syn Jony, rybak z Betsaidy. Kiedy Mistrz przemawiał do Apostołów, najczęściej zwracał się wprost do niego, a on odpowiadał w imieniu wszystkich. O wyróżnieniu Piotra jako przywódcy Dwunastu świadczą m.in.: zmiana imienia, obecność podczas najważniejszych cudów - także na górze Tabor w chwili Przemienienia - czy przekazanie mu przez Zbawiciela "kluczy królestwa niebieskiego".

Święto to obchodzono już w IV wieku. Potem kalendarze galikańskie przeniosły jego termin na 18 stycznia i dedykowały Katedrze Św. Piotra w Antiochii. Tam właśnie, w ówczesnej stolicy Wschodu, utworzył apostoł - zdaniem licznych historyków - biskupstwo, którym zarządzał przez siedem lat. Po 56 r. przybył do Rzymu, gdzie założył gminę chrześcijańską; został jej głową i stał się pierwszym papieżem w dziejach Kościoła. Po reformie 1969 r. przywrócono świętu właściwą nazwę.