Pius XI nazwał go "Garibaldim miłosierdzia", zaś jego dzieło kontynuują Słudzy Miłości, Córki Maryi od Opatrzności oraz Bractwo Śmierci Św. Józefa, którego członkowie modlą się za konających. Kiedy na początku XX wieku Kalabrię, a potem Messynę nawiedziły trzęsienia ziemi, ks. Alojzy i jego duchowe dzieci nieśli pomoc bezdomnym oraz sierotom. Zakładali przytułki i jadłodajnie, sierocińce, szkoły oraz oratoria - świetlice; podobnie było podczas I wojny światowej.
Urodził się 19 grudnia 1842 roku we Franciscio Campodolcino, w północnych Włoszech. Dzięki staraniom proboszcza dostał się do kolegium w Como, prowadzonego przez somasków, zakon założony przez św. Hieronima Emiliani dla ubogiej młodzieży. Potem wstąpił do seminarium duchownego, które ukończył w 1866 r., przyjmując święcenia kapłańskie. Został wikarym w Savogno, gdzie założył szkołę parafialną i zdobył dyplom nauczyciela. Pielęgnował także nowe powołania kapłańskie, a chętnych kierował do św. Jana Bosko. Kapłan-społecznik naraził się na szykany środowisk opanowanych przez masonerię, więc w 1875 r. udał się do Turynu, aby współpracować z ks. Bosko w prowadzeniu oratoriów.
W 1881 r. wrócił do diecezji i został proboszczem w Traona, ale intrygi masońskie zmusiły go do opuszczenia parafii; w Picco del Olmo było podobnie. Powrócił więc do Como, gdzie wzniósł szpital; "Małe Dzieło Opatrzności". Zgromadził ponad dwustu ubogich, ułomnych i upośledzonych, a do posługiwania im powołał wspomniane już wspólnoty; wkrótce podobne przytułki powstały w innych miastach. W 1912 r. wyjechał do USA, aby zapoznać się z losem emigrantów włoskich, a potem wysłał tam siostry ze swego zgromadzenia. W czasie przygotowań do jubileuszu pięćdziesięciolecia kapłaństwa poważnie zachorował. Zmarł 24 października 1915 r., a beatyfikowano go w 1964 r.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 43/2004
