Według epitafium ułożonego na jego cześć przez Honoriusza I, był to człowiek wielkiej mądrości i bystrości umysłu, a zarazem pełen prostoty i łagodności. Miał pokojowe usposobienie, a podczas zarazy osobiście niósł chorym pomoc. Znany jako Deusdedit, syn subdiakona Stefana, był z urodzenia Rzymianinem. Na tronie Piotrowym zasiadł po czterdziestu latach kapłaństwa, jako kandydat stronnictwa opozycyjnego wobec monarchistycznych dążeń poprzedników. Został sześćdziesiątym ósmym z kolei biskupem Rzymu, a jego pontyfikat trwał pomiędzy 19 października 615 r. a 8 listopada 618 roku.
W latach jego panowania Rzym nawiedziło poważne trzęsienie ziemi i szalała epidemia świerzbu. Na dodatek wojska bizantyńskie, zaniepokojone opóźniającą się wypłatą żołdu, wznieciły w Italii rebelię. Adeodat I, lojalny wobec cesarza Herakliusza, poparł egzarchę Eleuteriusza, który został następcą Jana, zabitego razem z grupą urzędników cesarskich w Rawennie. Kiedy Eleuteriusz, przed wyprawą przeciw buntownikom, przybył do Wiecznego Miasta, papież zgotował mu serdeczne powitanie.
Zaangażowany w poprawę dyscypliny kościelnej, a przy tym szczerze miłujący kapłanów, ograniczył przywileje benedyktynów rzymskich na rzecz kleru diecezjalnego, powierzając urzędy księżom, a nie mnichom. Osobiście wyświęcał nowych kapłanów, a także zaprowadził specjalne nabożeństwo wieczorne dla kleru, które miało być odpowiednikiem jutrzni. Zmarł w 618 roku, a spoczywa w rzymskiej Bazylice Świętego Piotra. Ale nie był jedynym papieżem noszącym to imię. 11 kwietnia 672 r. na Stolicy Apostolskiej zasiadł inny Rzymianin, mnich benedyktyński, który władał Kościołem jako Adeodat II.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 44/2003
