Posłał mnie Pan, abym głosił Ewangelię ubogim...

Jubileuszowa liturgia eucharystyczna z udziałem ks. Abp. Henryka Muszyńskiego, ks. bp. Wojciecha Polaka oraz posługujących w Archidiecezji Gnieźnieńskiej kapłanów odbyła się w środę (8 października br.) w gnieźnieńskiej Bazylice Prymasowskiej. To tu przed piętnastoma laty ówczesny rektor gnieźnieńskiego PWSD, ks. dr Bogdan Wojtuś przyjął święcenia biskupie z rąk ks. Kard. Józefa Glempa i tu rozpoczął swą biskupią posługę, która, jak podkreślił w homilii jego były wychowanek i obecny rektor seminarium, ks. kan. dr Bogdan Czyżewski, jest konsekwentnym realizowaniem słów umieszczonych przez jubilata na obrazku prymicyjnym "Posłał mnie Pan, abym głosił Ewangelię ubogim i leczył rany skruszonych serc".

- To swoiste credo życia księdza biskupa, program, który konsekwentnie i z wielkim oddaniem realizuje - zaznaczył ks. Czyżewski, wskazując jednocześnie, iż ks. bp Bogdan Wojtuś, podobnie jak patronujący seminarium św. Wojciech i bł. bp Michał Kozal oraz bliski sercom wszystkich Polaków Prymas Tysiąclecia, Ks. Kard. Stefan Wyszyński, czyni to nie tylko słowem, ale i przykładem życia. - Nie zauważyłem nigdy w zachowaniu mojego rektora jakichkolwiek oznak wywyższania się nad innymi. Nie zauważyłem cienia sztuczności i nienaturalności. W jego skromnej, może nieraz wstydliwej postawie widziałem zawsze autentycznego głosiciela Ewangelii, człowieka, który nie zasłaniał sobą Chrystusa, ale wskazywał na Niego zarówno w tym, co mówił, jak i w tym, co robił.

W jubileuszowej Mszy św. prócz wspomnianych już: ks. Abp. Henryka Muszyńskiego, ks. bp. Wojciecha Polaka oraz kolegów z roku, księży współpracowników, seminarzystów i sióstr zakonnych uczestniczyli także wierni z gnieźnieńskich parafii, a zwłaszcza członkowie wspólnot neokatechumenalnych, reprezentanci ruchów rodzinnych oraz pracownicy Katolickiego Poradnictwa Rodzinnego. Dziękując wszystkim za wspólną modlitwę i życzenia, ks. bp Bogdan Wojtuś podkreślił, iż pełnienie duszpasterskiej posługi w mieście będącym kolebką narodu polskiego jest dlań wielkim zaszczytem i ze skromnością przyznał, iż pochlebne słowa, które usłyszał, oddają nie tyle to, jakim jest, ale jakim być powinien.