Św. Linus - 23 września

Takie, niespotykane obecnie, imię nosił mitologiczny syn Apollina i Terpsychore, który uczył Heraklesa gry na kitarze. Ale było to również imię biskupa Rzymu, który władał Kościołem jeszcze w I wieku, jako bezpośredni następca św. Piotra, a więc drugi z kolei papież.

Święty Linus był wymieniany w najstarszym kanonie Mszy św. zaraz po wspomnieniu$świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także w jednym z najstarszych katalogów papieskich. Przy okazji warto przytomnieć, że istnieją trzy takie spisy z imionami pierwszych biskupów rzymskich: św. Ireneusza - biskupa Lyonu, Tertuliana oraz tzw. "katalog liberyjski". Każdy z nich różni się nieco od pozostałych, a najdawniejszy, sporządzony przez św. Ireneusza, został potwierdzony przez św. Hegezypa oraz historyka Euzebiusza.

Na jakie lata przypadł pontyfikat św. Linusa? Tego, tak naprawdę, dokładnie nie wiadomo. Jedni zdają się wskazywać na okres pomiędzy 56 a 67 rokiem, drudzy na lata 64-79, jeszcze inni na 66-78. Zachowało się o nim, niestety, niewiele informacji. Był ponoć Italczykiem, a pochodził, prawdopodobnie, z Tuscji, gdzie miał przyjść na świat w miasteczku Volterra, jako syn Herkulanusa. Jako wikariusz św. Piotra wsławił się napomnieniem adresowanym do kobiet, aby w świątyni nakrywały głowy welonem. Chodziło mu, zapewne, o to, by ich fryzury i ozdoby włosów nie stawały się przyczyną roztargnienia mężczyzn. Według Ireneusza i Euzebiusza był on towarzyszem św. Pawła, który przesyłał z Rzymu pozdrowienia Tymoteuszowi w Efezie (2 Tm 4, 21).

Po kilkunastu latach zarządzania Kościołem zmarł, według legendy, śmiercią męczeńską i został oficjalnie pochowany jako następca św. Piotra. Natomiast w VI w. pojawiło się pismo apokryficzne, sygnowane jego imieniem pt. "Martyrium beati Petrui Apostoli a Lino conscriptum".