Bł. Dorota z Mątowów - 25 czerwca

Urodziła się 25 stycznia 1347 roku w Mątowach Wielkich, miejscowości położonej na Żuławach, w delcie Wisły, niedaleko Malborka. Była najmłodszym z dziewięciorga dzieci osadników holenderskich, Agaty i Wilhelma Schwartze. Jej świętość wyrosła na gruncie wiary rodziców, u boku których pielgrzymowała do licznych sanktuariów. Ci zamożni rolnicy odznaczali się bowiem głęboką pobożnością, dobrocią i gościnnością.

Jako szesnastoletnia pannica niepospolitej urody poślubiła - zgodnie z wolą rodziny - starszego o dwadzieścia lat gdańskiego płatnerza Adalberta, cenionego rzemieślnika, ale kiepskiego męża. Maltretował ją, aż do krwi, a ona znosiła cierpienia z pokorą, starając się być dobrą gospodynią i matką czterech córek oraz pięciu synów. Przeżyła wielką tragedię, bo podczas zarazy w 1373 r. troje dzieci zmarło, a kilka lat później - kolejnych pięcioro. Niegodziwy Adalbert odmienił się wtedy nie do poznania: zaczął pokutować, klękał do pacierza, a nawet udał się z nią do Akwizgranu na pielgrzymkę do relikwii Męki Pańskiej. Zmarł w 1390 r., kiedy Dorota pielgrzymowała do Rzymu.

Wolna od więzów rodzinnych - córka Gertruda - wstąpiła wtedy do benedyktynek w Chełmie. Postanowiła żyć w całkowitym odosobnieniu jako rekluza, czyli zamurowana. Już od wczesnych lat przeżywała wizje mistyczne i nosiła stygmaty, a dzięki duchowej opiece doświadczonego teologa Jana z Kwidzyna, postępowała na drodze do mistycznego zjednoczenia ze Zbawicielem. Pożegnała więc Gdańsk i 2 maja 1392 r. została odprowadzona w uroczystej procesji do celi, przy krypcie kwidzyńskiej katedry. Okno jej rekluzorium wychodziło wprost na ołtarz z Najświętszym Sakramentem. Każdego dnia przyjmowała Komunię św. Zmarła 25 czerwca 1394 r., a blisko sześć wieków później Paweł VI zatwierdził kult publiczny. Jest patronką Żuław i całego Pomorza.