Św. Lutgarda - 16 czerwca

Średniowiecze przyniosło bujny rozkwit pobożności pasyjnej, w tym i kultu Najświętszego Serca Jezusa. Wielkimi mistyczkami, które szczególną czcią otaczały Boże Serce, były w XIII wieku benedyktynki z saksońskiego klasztoru w Helfta: św. Gertruda i św. Mechtylda. Ale za prekursorkę owego kultu uznaje się ich poprzedniczkę Lutgardę - albo Luitgardę - od Bożego Serca.

Przyszła na świat w 1182 roku w Tongeren, miasteczku położonym w Limburgii. Pochodziła z zamożnego rodu i, choć życie zakonne jej nie pociągało, na życzenie matki wcześnie została umieszczona w pensjonacie przy klasztorze benedyktynek w Saint-Trond (Niderlandy). W czasie gdy przeżywała kolejne rozterki sercowe, ukazał się jej Zbawiciel z krwawiącym Sercem. Chrystus objawił jej, że bok przebity włócznią przez żołnierza jest raną Miłości i zaapelował, aby rozważyła, co tak naprawdę godne jest umiłowania. Pod wpływem kolejnych wizji Męki Pańskiej zaczęła żyć jak pokutnica, a swoje umartwienia ofiarowała na intencję nawrócenia grzeszników oraz heretyków. Odznaczała się również szczególnym nabożeństwem do dusz czyśćcowych.

Swoje serce złożyła w Sercu Zbawiciela, a świadectwem przyjęcia tego daru była wizja nocna, podczas której Ukrzyżowany pochylił się nad nią, objął ramieniem i przygarnął do swego boku. Około 1200 roku złożyła u benedyktynek profesję zakonną, a pięć lat później została przeoryszą klasztoru Św. Katarzyny. Tęsknota za kontemplacją i większą surowością życia sprawiła, że przeniosła się do francuskojęzycznego klasztoru cysterek w brabanckim mieście Ayvieres pod Namur. Zdobyła tam sławę dzięki licznym uzdrowieniom oraz nawróceniom zatwardziałych grzeszników. Na jedenaście lat przed śmiercią straciła wzrok. Zmarła 16 czerwca 1246 roku. Jest patronką Flandrii, a ikonografia przedstawia ją na modlitwie przed wizerunkiem Ukrzyżowanego.