Matka Urszula w książkach

W przeddzień kanonizacji błogosławionej Urszuli Ledóchowskiej parę wydawnictw przedstawia swoje propozycje książkowe dotyczące jej życia. Jak napisać książkę o świętych, aby była atrakcyjna? Powiedzmy sobie szczerze: o Ojcu Pio to nic trudnego: jego stygmaty, walki z diabłem, dar bilokacji, itd. - wszystko to sprawia, że książek o nim są dziesiątki. Albo s. Faustyna - nie każdemu objawia się Jezus Chrystus, który mówi, aby zapisywać Jego słowa. Z Matką Urszulą jest inaczej: jej zwykłe, szare, pobożne życie bez żadnych skandali nie jest dobrym tematem do pisarstwa. Jak ją przedstawić, żeby uniknąć tej nieatrakcyjnej świętości codziennego życia, jak pokazać takiej świętości atrakcyjność?

Dla Sienkiewicza - Hrabina

Zakonnica w średnim wieku, zawsze uśmiechnięta, w brzydkim "robotniczym" habicie, z torbą przewieszoną na skos - taką widzę Matkę Urszulę na wszystkich zdjęciach. Zwykle otoczona jest dziećmi, dziewczętami, siostrami, albo właśnie wsiada do samochodu, by gdzieś jechać, lub jest właśnie w podróży. Henryk Sienkiewicz, który był przewodniczącym Głównego Komitetu Ofiarom Wojny w Polsce pisał do niej: "Jaśnie Wielmożna Julja Hrabina Ledóchowska." Pomagała Ojczyźnie wygłaszając odczyty w Norwegii, Danii i Szwecji, gdzie uważana była za wzór patriotki. Języków tych krajów uczyła się w dwa miesiące. Pokochała miłością szczerą, bo chrystusową - protestantów skandynawskich i prawosławnych petersburskich. Przede wszystkim kochała człowieka ubogiego, któremu dawała... radość: nazywała to apostolstwem uśmiechu. Kandydatkom, które chciały wstąpić do Zgromadzenia, zadawała pytanie: "czy jesteś wesoła?" Siostra Małgorzata Krupecka, urszulanka Serca Jezusa Konającego, pokazała założycielkę swego zakonu najciekawiej. Mam wrażenie, że odkryła w niej żywego człowieka, a nie "pomnik". Dzięki książce "Ledóchowska. Polka i Europejka" poznałam Matkę Urszulę - nareszcie wiem o niej coś więcej niż garść sloganów. Może dlatego, że wiele jest tu fragmentów listów, wspomnień i tego prawdziwego życia.

Jeśli ktoś nie ma czasu, niech przeczyta cieniutką książeczkę tej samej autorki pt. "Blisko Serca Chrystusowego" - tutaj Matka Urszula także przemówi własnymi słowami i uczynkami dokonanymi po śmierci; a to wszystko skomentowane bez patetyzmu.

Dla pracoholików

Odważę się zaproponować tym, którzy nie mogą się oderwać od pracy, zbiór modlitw Urszuli Ledóchowskiej zebranych w książeczce "Jak kwiat do słońca". Matka Urszula była jedną z tych osób, które nie potrafią usiedzieć na miejscu, gdy nie mogła nic robić, przyrównywała siebie do pługa, który rdzewieje. Jej niezwykła aktywność może być bliska tym, którym trudno zrobić sobie wolne. A trzeba - chwila modlitwy da wytchnienie, uspokojenie i wyciszenie, które pomoże otworzyć się na drugiego - aby praca nie stała się jedynym sensem życia.

Profesor filozofii KUL, s. Zofia J. Zdybicka, także urszulanka SJK, proponuje książkę, na którą składają się m.in. artykuły drukowane w "Tygodniku Powszechnym", "Znaku", "Niedzieli", ale też inne, nigdzie dotąd nie publikowane. Nie znajdziemy tu chronologicznie ułożonej historii życia Urszuli Ledóchowskiej, ale szkice przeżywania i rozwiązywania przez nią problemów w Kościele, świecie i w Polsce.

Pan Bóg poskąpił jej nadzwyczajności rozumianej po ludzku, za życia. Za to po śmierci ofiarował całkowicie cudowną i niezwykłą niespodziankę: gdy w 1988 r. otwarto jej grobowiec, okazało się, że ciało Urszuli zachowało się nienaruszone.

Małgorzata Krupecka,

Ledóchowska. Polka i Europejka,

Wydawnictwo Apostolicum 2003 r.

Zofia J. Zdybicka,

Otworzyć serce. Apostolstwo matki Urszuli Ledóchowskiej,

Wydawnictwo Verbinum 2003 r.

Małgorzata Krupecka,

Blisko Serca Chrystusowego,

Księgarnia i Drukarnia Św. Wojciecha 2003 r.

Urszula Ledóchowska,

Jak kwiat do słońca. Krótkie modlitwy dla bardzo zajętych,

Księgarnia i Drukarnia Św. Wojciecha 2003 r.