Przed kanonizacją bł. Urszuli

"(...) Jest to powołanie kobiety śpieszyć tam, gdzie płyną łzy, gdzie panuje głód i nędza, aby cierpieć z tymi, co cierpią, aby płakać z tymi, co płaczą. Jest to zwłaszcza powołanie kobiety polskiej, bo należy ona do narodu, dla którego dawno zaszło słońce szczęścia. Cierpieć z cierpiącymi rodakami, głodować z głodnymi, wywoływać uśmiech szczęścia na twarzy nieszczęśliwego - to szczęście, do którego dąży.(...)"

"W odczycie wygłoszonym podczas jednego z Kongresów Eucharystycznych mówiła:

(...)Niewiasto katolicka, czy rozumiesz, że Twym obowiązkiem obronić modlitwą duszę męża od złych wpływów, od niewiary, od niemoralności (...), duszę dzieci od pokus młodości, od niemoralności, od materializmu, od odstępstwa od Boga (...)? Kochaj Jezusa w tabernakulum, a staniesz się przez to samo apostołką modlitwy, miłości, ofiary i spełniać będziesz najcudowniejszym sposobem apostolstwo eucharystyczne w rodzinie swojej, w otoczeniu swoim...(...)".

A w czerwcu 1928 r. w Poznaniu, do dziewcząt zgromadzonych na Zjeździe Sodalistek szkół średnich, mówiła z zatroskaniem m.in.:

"(...) Dziewica czysta i skromna będzie po założeniu ogniska domowego wzorową żoną, wzorową matką, a wzorowe żony i matki to podstawa narodu. Zabierzmy naszej młodzieży żeńskiej poczucie skromności, zamiłowanie czystości i niewinności, a wtedy nie dziwmy się, iż w życiu małżeńskim nie znajdziemy ani dobrych żon, ani dobrych matek; nie dziwmy się, że małżeństwo dziś traktuje się jako zabawkę, że rozwody szerzą się, są już na porządku dziennym, że moralność społeczeństwa w zastraszający sposób upada. (...)".