Życie duchowe chrześcijanina (w pytaniach i odpowiedziach)

1. Co to jest duchowość?

Przede wszystkim duchowość to osobiste życie duchowe wierzącego, który wchodzi w relację z Bogiem. Można także powiedzieć, iż jest ona konkretną realizacją Bożego zaproszenia do komunii, czyli do zjednoczenia człowieka z Nim. Istnieją rozmaite duchowości, np. arabska, hebrajska, chrześcijańska. Sam termin „duchowość” oznacza zazwyczaj praktykę życia duchowego lub teorię o życiu duchowym.

2. Czym różni się duchowość chrześcijańska od duchowości innych ludzi?

Chrześcijańska duchowość opiera się na osobowym odniesieniu do Jezusa Chrystusa. Zwykle utożsamia się ją z życiem wewnętrznym lub duchowym.

3. Czy istnieje duchowość sama w sobie, taka ogólna?

Duchowość ogólna istnieje tylko w teorii, gdyż stanowią ją ogólne zasady kierujące życiem duchowym wszystkich ludzi. W praktyce istnieją zawsze tzw. duchowości specyficzne, czyli konkretne realizacje powołania do zjednoczenia z Bogiem. Można na nie patrzeć przez pryzmat pojedynczych osób lub całych grup czy społeczności, a także z rozmaitych punktów widzenia. Stąd można mówić np. o duchowości polskiej czy hiszpańskiej, średniowiecznej czy posoborowej, kapłańskiej czy zakonnej, dzieci czy osób chorych, lekarzy czy robotników, eucharystycznej czy maryjnej, misyjnej czy ekumenicznej, karmelitańskiej czy franciszkańskiej itd.

4. Co stanowi tzw. teorię o życiu duchowym?

Teoria o życiu duchowym to nic innego jak nauka określana mianem teologii duchowości (określana także m.in. jako teologia życia duchowego, teologia życia wewnętrznego, mistyka, ascetyka). Opiera się ona na Bożym Objawieniu (Piśmie św. oraz Tradycji) i chrześcijańskim doświadczeniu, a opisuje, na czym polega chrześcijańska doskonałość oraz środki, które do niej prowadzą. Jest zatem nauką teologiczną o dążeniu do chrześcijańskiej doskonałości, czyli o podstawach oraz rozwoju życia łaski, o jego etapach i prawach nim rządzących, a także o środkach właściwych do osiągnięcia tejże doskonałości. Korzysta z różnych źródeł.