Pielgrzymka ku tajemnicy

Tajemnica. Od tego zaczyna się dzisiejsze słowo Jezusa. „Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie”. Tajemnicą jest wewnętrzne życie Trójcy Świętej, niepojęte dla nas relacje między Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Czy zrozumiemy je, gdy nasze myślenie oddamy władzy Ducha? W jakimś sensie tak. Duch Święty ma nas doprowadzić do całej prawdy, ale Jezus nie mówi, że stanie się to od razu, przez jakieś objawienie. Człowiek na ziemi jest poszukiwaczem prawdy. Przybliża się do niej, gdy pozwala, by Duch go prowadził.
Jak rozpoznać prawdę? Nie może tu być mowy o jakiejś uniwersalnej instrukcji obsługi, bo do prawdy dochodzimy przez doświadczenie, przez słowo, przez wydarzenia i relacje z innymi. W tych wszystkich przestrzeniach Duch Święty otwiera nas na słowo Jezusa, które pochodzi od Ojca. Z różnych cząstek prawdy, punktów widzenia, sądów i opinii, mądrości ludzkiej i schematów myślenia nie stworzymy spójnej mozaiki, o ile nie zostaną one oświetlone ogniem Ducha Świętego. Jeśli chcemy poznać pełną prawdę o Bogu, który istnieje jako miłość Trzech Osób, musimy pozwolić na to, by blask Ducha przeniknął nasze poznawanie, nasze poszukiwania i błądzenie. Czasem musimy też pozwolić na to, by Duch Święty, który jest Ogniem i Żarem, wypalił w nas to, co nie pochodzi od Niego. Musimy pozwolić, by wypalił w nas błędne mniemania, fałszywe obrazy Boga i świata, przywiązania, które oddalają od miłości Trójcy. By wypalił w nas przekonanie, że to my jesteśmy właścicielami prawdy.
Jesteśmy pielgrzymami w drodze ku Tajemnicy. Nie jest łatwo zaakceptować fakt, że prawdę o Bogu i świecie, prawdę o nas samych i innych ludziach, prawdę o Kościele, odkrywamy stopniowo, mozolnie, przez błędy i upadki. Bywa, że jest ona przed nami ukryta, choć wydaje nam się, że ją poznaliśmy. Pycha ludzkiego rozumu wystawia nas na pokusę życia tak, jakbyśmy wiedzieli wszystko i znali całą prawdę o Bogu. Z takiego przekonania rodzą się rany podziałów, postawa wyższości wobec innych, dawanie sobie prawa do ich oceny, ba, nawet do oceny samego Boga i dowolnego interpretowania Jego zamysłów!
Światło i zrozumienie prawd Bożych przychodzą od Ducha Świętego. Bez Niego nie miałby sensu Kościół, a Ewangelia brzmiałaby jak na wpół legendarna opowieść z pradawnych czasów. Nasze życie wiary, karmione sakramentami, tętniące w Kościele – zawdzięczamy Duchowi Świętemu. Moc naszej modlitwy i ufności Ojcu pochodzi od Ducha Świętego. Nasza jedność z Chrystusem i braćmi i siostrami w Kościele jest dziełem Ducha Świętego. Nasza radość i nadzieja istnieje tylko dzięki Pocieszycielowi. Nasza tęsknota do Boga płynie od Niego samego. On jest siłą dającą moc do życia, do wędrówki przez świat, do pielgrzymowania ku niebu. 
Nie musimy – i prawdopodobnie nigdy na ziemi nie poznamy w pełni wewnętrznych więzi między Ojcem, Synem i Duchem Świętym, tego Bożego życia w miłości Trzech Osób. Jak to z miłością bywa, ona potrzebuje tajemnicy, by trwać. Potrzebuje osłonięcia przed niepowołanym wzrokiem, ukrycia, dyskrecji i ciszy. Prawdziwa mądrość polega na tym, by zaakceptować fakt, że nie wszystko musimy wiedzieć od razu. A jednak możemy być przeniknięci tą miłością. Możemy mieć udział w tej tajemnicy. Jezus nie zostawił nas sierotami. Duch Pocieszyciel, który przychodzi od Ojca i Syna, prowadzi nas ku Prawdzie.