Żywi, gdy nadejdzie królestwo

"Zaprawdę, powiadam wam: Niektórzy z tych, co tu stoją, nie zaznają śmierci, aż ujrzą królestwo Boże przychodzące w mocy" (Mk 9, 1).

To zdanie może wydawać się na pierwszy rzut oka bardzo bulwersujące, ponieważ odnosi się do pokolenia współczesnego Jezusowi, które miałoby być świadkiem albo nadejścia królestwa Bożego (jak w cytowanym Mk 9, 1 czy Łk 9, 27), albo „Syna Bożego przychodzącego w królestwie swoim”, jak jest u Mateusza 16, 28. Chociaż jest pewne, że ewangeliści często umieszczają słowa Jezusa Chrystusa w kontekście Kościoła, w który są zanurzeni, to pojawia się spontaniczne pytanie, co spodziewali się ujrzeć ci pierwsi chrześcijanie jeszcze za życia na ziemi?

Egzegeci odpowiadają różnie: że Jezus robi aluzję do mającego nastąpić chwalebnego objawienia w Przemienieniu albo do Zmartwychwstania, albo do zburzenia Jerozolimy w roku 70. Wszystkie te wydarzenia miały być jasnymi i „widzialnymi” znakami wkroczenia królestwa Bożego w dzieje. W rzeczywistości istotą tego pytania jest właśnie królestwo Boże, stanowiące jeden z najbardziej nośnych tematów nauczania Jezusa, zaczerpnięty przez Niego ze Starego Testamentu i rozwinięty w oryginalny sposób. Pojęcie królestwa jest metaforą opisującą transcendentny i odwieczny plan Boży dotyczący historii ludzkości. Chrystus głosi, że przybył, by go ukazać i wcielić w życie.

Jako że królestwo Boże jest rzeczywistością wieczną, której Bóg pragnął, by przemienić byt, samo w sobie ma ono charakter „punktowy”, jest już „teraz” i zawsze. Jednak zakorzenia się też w historii, którą cechuje ewolucja od „najpierw” do „potem”, a zatem przechodzi przez różne fazy urzeczywistniania się. Działalność Chrystusa uobecnia królestwo Boże już teraz: „Jeśli Ja mocą Ducha Bożego wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło do was królestwo Boże” (Mt 12, 28); „Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób dostrzegalny; i nie powiedzą: «Oto tu jest» albo «Tam». Oto bowiem królestwo Boże wśród was jest” (Łk 17, 20–21).

Z drugiej strony królestwo niebieskie jest rzeczywistością, która musi budować przyszłość, a zatem trzeba jej jeszcze oczekiwać. Słowa Jezusa są więc zaproszeniem do rozpoznawania jej w Nim i w Jego czynach: zbawienie, którego dokonuje przez uzdrowienia i egzorcyzmy, pokazuje, że plan zbawczy już się realizuje i rozszerza swoje granice, odbierając przestrzeń złu. Żyjący są zachęcani do odkrywania jego żywej i skutecznej obecności w osobie Jezusa.

Nie można jednak sobie wyobrażać, że Jezus myśli już o jakimś końcu świata i o swym powtórnym i ostatecznym przyjściu po swojej śmierci i zmartwychwstaniu jeszcze za życia współczesnych Mu ludzi. Wielokrotnie bowiem mówił – zwłaszcza w tzw. mowie eschatologicznej (Mt 24–25, Mk 13, Łk 21), że w to „teraz” wplata się przyszła pełnia, jeszcze niedokonana w czasie, do którego wszyscy należymy, chociaż w różnych epokach.

Reasumując, królestwo Boże, będąc wieczne, obejmuje i przekracza czas, a objawia je z mocą Chrystus, Jego czyny i słowa, a także Jego Pascha, które trwają w Jego pokoleniu i we wszystkich kolejnych. Sięga w przyszłość, aż do „pełni czasów”, kiedy stanie się rzeczywistością.