Nie utraćcie Bożej radości!

– Kapłan dzisiaj, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, powinien być człowiekiem modlitwy, z której wyrasta Boża radość – podkreślił abp Stanisław Gądecki.

Arcybiskup przewodniczył 22 maja w katedrze uroczystej Eucharystii, podczas której z jego rąk 12 diakonów przyjęło święcenia kapłańskie. Podobnie jak to czynili apostołowie, w milczeniu nałożył na wyświęcanych ręce, a gest ten powtórzyli za nim biskupi pomocniczy i wszyscy obecni w katedrze kapłani. Obrzędu święceń prezbiteratu dopełniła modlitwa konsekracyjna wzywająca Ducha Świętego i upraszająca Jego dary dla tych, którzy poświęcili się na wyłączną służbę Bogu. Nowo wyświęceni (neoprezbiterzy) koncelebrowali też, wraz z arcybiskupem i swoimi wychowawcami z seminarium duchownego, po raz pierwszy Eucharystię.

Na służbie Eucharystii

– Kościół Boży rodzi się z Eucharystii, z tego oddania Ciała i Krwi samego Chrystusa na rzecz swojego Kościoła. I właśnie na służbie Eucharystii staje w pierwszym rzędzie każdy kapłan, który zostanie wyświęcony i namaszczony świętymi olejami, przyczyniając się do stałego dojrzewania Kościoła – zauważył abp Gądecki, dodając, że kapłan namaszczany jest po to, aby chrzcić, bierzmować, leczyć i uświęcać, by błogosławić, pocieszać i ewangelizować, by przekraczać lokalne granice, by iść, jak mówi papież Franciszek, na peryferie. – Autentyczna radość kapłańska ma zawsze charakter misyjny. A rozpoczyna się w duszy. Również Kościół budzi się w duszy, tam żyje, rośnie i rozwija się. To w kapłanie Chrystus dalej wędruje przez czas i poprzez miejsca – tłumaczył dalej w homilii.

Wziąć oddech duszy

Jednocześnie arcybiskup przestrzegł nowo wyświęcanych, że w dzisiejszych czasach przed kapłanem staje w codziennej posłudze wiele różnorodnych zadań i obowiązków. – Rozrywany wieloma problemami zaczyna odczuwać pustkę i znajduje coraz mniej czasu na skupienie, z którego mógłby zaczerpnąć nowe siły i nowe inspiracje – zauważył pasterz archidiecezji, przyznając, że każda posługa bez wewnętrznej komunii, zjednoczenia z Jezusem staje się pustym aktywizmem i skutkuje utratą radości ze swego powołania. Natomiast lekarstwem w takiej sytuacji jest przede wszystkim wewnętrzne poszukiwanie Boga, które zawsze przywraca Bożą radość. – Chodzi tu o oddech duszy, bez którego w sposób nieunikniony zostajemy pozbawieni tchnienia Ducha Świętego w nas – wyjaśnił abp Gądecki, który zachęcał także obecnych podczas uroczystości udzielania święceń kapłańskich do modlitwy, aby Bóg „zachował ten radosny blask w oczach nowo wyświęconych”.