Czy to już skrupuły?

Chciałabym podzielić się pewnymi wątpliwościami. Otóż niedawno po ważnym egzaminie poszłam razem z koleżankami do pizzerii. Pamiętałam, że był piątek, jednak nie przypomniałam o tym głośno. Koleżanka, także osoba wierząca  – zapewne przez zapomnienie – zamówiła potrawę mięsną. Czy popełniłam grzech ciężki, nie zwróciwszy wcześniej uwagi, że jest piątek? Dodam, że sama oceniłam grzech koleżanki jako lekki, bo po prostu zapomniała ona o poście. W moim sercu natomiast zrodził się niepokój. To przecież zdarzyło się nie pierwszy raz. Może to szatan chce mnie „wbić” w skrupuły, żebym dziś – w Zesłanie Ducha Świętego – nie przyjęła Komunii św.? Dlatego postanowiłam przyjąć Pana Jezusa w Komunii. Czułam radość i pokój. Jednak teraz zastanawiam się, czy słusznie postąpiłam, zwłaszcza że kiedyś spowiednik powiedział mi, że wątpliwości należy rozwiać w konfesjonale.

Marta

Pani Marto!

W możliwie krótkich słowach chcę zwrócić uwagę, że istnieje zasadnicza różnica pomiędzy sumieniem skrupulatnym a skrupulanckim. To pierwsze należy u siebie formować między innymi przez poznanie zasad wiary i przykazań, regularną spowiedź, a jeśli to możliwe – dzięki pomocy stałego spowiednika. Natomiast w przypadku tendencji do skrupulanctwa należy przede wszystkim trzymać się bardzo wiernie wskazań kierownika duchowego.

Sytuację, którą Pani opisała, trudno oceniać „na odległość”, ale prawdopodobnie rzeczywiście nie było tu powodu, aby nie przyjąć Komunii św. Z drugiej strony zawsze trzeba pamiętać o regule brzmiącej: „w wątpliwości nie działać”. Na przyszłość sugeruję kierowanie się radą, jaką Pani otrzyma od swojego spowiednika.