Wiara i miłosierdzie

To było właśnie normalne, codzienne życie tych, którzy uwierzyli. Inaczej nie mogli postępować po uwierzeniu, że Jezus żyje, że jest wśród nich obecny. Zmartwychwstanie bowiem przemieniło nie tylko Jezusa z Nazaretu, ono również odrodziło Jego wspólnotę – Kościół, który żyje od początku słowami Chrystusa: „błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”. Apostołowie napełnieni mocą Ducha Świętego stają się szafarzami Bożego miłosierdzia, które jest dla wszystkich ludzi nadzieją nowego życia. Szczytem dobroci i litości Bożej jest odkupienie. W tym dziele okazuje Bóg pełnię swego miłosierdzia. Miłość Boga ku ludziom jest miłością miłosierną, czyli miłosierdziem Bożym. .

Św. Faustyna w Dzienniczku zapisała takie słowa Pana Jezusa: „Serce moje jest przepełnione miłosierdziem wielkim dla dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. Oby mogły zrozumieć, że ja jestem dla nich Ojcem najlepszym, że dla nich wypłynęła z serca mojego krew i woda, jako z krynicy przepełnionej miłosierdziem…”.  Papież Franciszek podczas pierwszej modlitwy na Anioł Pański także zwrócił naszą uwagę na miłosierdzie Boże: „Nieco miłosierdzia czyni świat mniej zimnym i bardziej sprawiedliwym. Musimy dobrze zrozumieć to Boże miłosierdzie, tego miłosiernego Ojca, który jest tak bardzo cierpliwy...”. Odpowiedzią naszą na Boże miłosierdzie ma być ufność. Ufność ta pochodzi z uświadomienia sobie dobroci i wspaniałości Boga oraz poznania własnej niewystarczalności. Ufność połączona z bojaźnią Bożą, pełna miłości synowskiej, jest właściwą postawą, jakiej oczekuje miłosierny Bóg od człowieka. Wezwanie do ufności wyraża najlepiej krótki akt, który często powtarzamy: „Jezu, ufam Tobie!”. Zawiera się w nim ukojenie serc udręczonych, nadzieja dusz zrozpaczonych, ochłoda i pokój w najstraszniejszych uciskach. Ufając bowiem, nie opieramy się na ludzkich gwarancjach, ale na woli Bożej, która jest miłosierdziem. Wtedy nasze normalne, codzienne życie, to będzie życie w przyjaźni ze Zmartwychwstałym.