Mądrość Boża zstąpiła na ziemię

Niestety, często zostaje jednak przez większość odrzucona. Natomiast przyjęta zostaje przez pobożnych, których Mądrość czyni przyjaciółmi Boga. Skoro Mądrość czyni nas przyjaciółmi samego Boga, to któż z nas byłby tak szalony, by nie otworzyć jej swojego serca? Przyjrzyjmy się zatem trochę bliżej owej Bożej Mądrości, która pragnie zapuścić korzenie również w naszych sercach.

Mądrość pochodzi od Boga, jest Jego Słowem i Duchem: „Jam wyszła z ust Najwyższego i niby mgła okryłam ziemię” (Syr 24, 3). Przybywa do nas jako tchnienie mocy Bożej i przeczysty wypływ chwały Wszechmocnego (...), jako odblask wieczystej światłości, zwierciadło bez skazy działania Boga, obraz Jego dobroci (por. Mdr 7, 25n). Jest ona - jak mówią księgi mądrościowe - szafarką wszystkich dóbr: życia i szczęścia, bezpieczeństwa, łaski i chwały, bogactwa i sprawiedliwości, i wszystkich innych cnót. Jakże zatem nie ma człowiek dokładać wszelkich starań, by ją pokochał, szukał jej od młodości, wziął ją sobie za oblubienicę i stał się miłośnikiem jej piękna? (por. Mdr 8, 2).

Motywy starotestamentalnej nauki o Mądrości odnajdujemy w Chrystusie jako wiecznym Słowie Boga, które zamieszkało wśród nas. Wraz ze Słowem Wcielonym przyszła zatem do ludzi Mądrość prawdziwa. Przyszła do swojej własności, a swoi Jej nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Ją przyjęli, dała moc, aby się stali dziećmi Bożymi (por. J 1, 11?12).

Jesteśmy wezwani, by przyjąć odwieczną Mądrość i uczynić z niej przewodniczkę swego życia. Kto pozwala, aby Boża Mądrość, która objawiła się światu w Słowie Wcielonym, zapuściła korzenie w jego sercu, staje się jej dziedzicem. W jego życiu uwidaczniają się wówczas owoce prawdziwej Mądrości, o których pisze św. Jakub: „Mądrość zaś zstępująca z góry jest przede wszystkim czysta, dalej skłonna do zgody, ustępliwa, posłuszna, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, wolna od względów ludzkich i obłudy” (Jk 3, 17).

Kto pragnie kierować się w życiu Mądrością Bożą, musi mieć odwagę świętych, gdyż świat uznaje takich ludzi za głupich. Św. Paweł świadom, że prawdziwa Mądrość jest darem, który jednak nie wszyscy przyjmują, modlił się o ten dar dla wyznawców Chrystusa, o czym wspomina w Liście do Efezjan: „Proszę (...), aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia” (Ef 1, 17). Módlmy się zatem także o ducha mądrości, byśmy nie uczestniczyli w dramacie ludzi odrzucających Mądrość, objawiającą się w osobie Jezusa Chrystusa, Wcielonego Słowa Bożego.