Z Grekami wędrujemy do Jezusa

Przybyli Grecy. Pewnie obce im były wierzenia i zwyczaje Żydów. Nieobce na pewno było imię Jezusa z Nazaretu. Cudotwórca, charyzmatyczny nauczyciel… Grecy cenili poznanie. Warto więc poznać tego Mistrza i Nauczyciela. Korzystając z pośrednictwa apostołów, próbują wsłuchać się w mądrość Nauczyciela. A Mistrz opowiada przypowieść o ziarnie, które wrzucone w ziemię musi obumrzeć, by wydać plon obfity. I o tym, że „nadeszła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy”.

Dziwić może to zestawienie na pozór niepowiązanych ze sobą wątków. Co ma wizyta Greków do zapowiedzi męki? Tak naprawdę oznacza nadejście czasu, w którym na Jezusa otwierają się ludzie spoza Narodu Wybranego. Oni także, kierując się rozumem, poszukują sensu. Świat filozofii i wierzeń mitologicznych nie zaspokajał ich potrzeb. Grecy czuli intuicyjnie, że oto tu jest Ktoś, kogo warto poznać; komu, być może, warto zawierzyć.

Wypowiedź Jezusa doskonale wpasowuje się w mentalność Greków. Jezus nie przemawia na temat praw Starego Testamentu. Nie cytuje Biblii, nie wzywa na świadków Mojżesza ani proroków. Wypowiada się językiem filozofów. Mówi o podejściu do życia, o „przewartościowaniu wartości” ze świadomością celu. A jednocześnie zapowiada swoje misterium Odkupienia. „Jeśli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie tylko samo – lecz jeśli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto miłuje swoje życie, traci je. A kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne”. Człowiek, który pozna Jezusa (w języku Biblii poznać oznacza doświadczyć), prędzej czy później całkowicie się Nim zafascynuje. Przyjmie następnie Jego logikę krzyża – jakże różną od greckiego hedonizmu, czyli kultu przyjemności, dla którego cierpienie jest największą tragedią. Ta logika – zdolna do poświęcenia dla człowieka, stanie się programem życia, swoistą myślą przewodnią. Kochać – to znaczy pragnąć dobra drugiego, nawet za cenę szczęścia własnego.

W tym momencie zrealizuje się wizja zawarta w proroctwie Jeremiasza: „Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu”. Prawo wypisane na sercu jest prawem miłości. Serce w tradycji semickiej kojarzyło się nie tylko z siedliskiem uczuć, ale przede wszystkim wartościowania i osądu. Zatem prawo miłości, przebaczenia, pragnienia dobra drugiego stanie się dla chrześcijanina zwyczajnym sposobem oceny i projektowania życia. Bynajmniej nie obcą ideologią, którą może czasami warto zastosować – w zależności od korzyści czy okoliczności. Będzie obumieraniem, aby wydać plon obfity.

Czas Wielkiego Postu, w którym częściej spoglądamy na krzyż, prowokuje do odpowiedzi na kilka pytań: Czy jestem choć trochę podobny do ziarna, które wpadłszy w ziemię, powinno obumrzeć, by wydać plon obfity? Czy w swoim życiu nie trzymam się kurczowo własnych, wygodnych projektów, odwracając głowę od planu Pana Boga? Czy prawo miłości jest wypisane w moim sercu – a nie tylko położone, jak gazeta na stoliku, po którą sięga się w sprzyjających okolicznościach?

Warto stawiać sobie pytania, bo one są dowodem poszukiwań – zaś poszukiwania dowodem otwartości, którą zafascynowali nas dzisiaj Grecy przybyli do Jezusa.