Łabiszyńska Królowa z Dzieciątkiem

 

Erygowanie wspólnoty św. Mikołaja w Łabiszynie datuje się na XI–XII w. Po drugiej stronie ogrodu, przy kościele, znajduje się m.in. dąb zasadzony 4 listopada 1410 r. przez Władysława Jagiełłę. Król uczynił to, kiedy wracał z wygranej bitwy pod Grunwaldem do Inowrocławia.

 

Historia powstania tego ogrodu jest wyjątkowa. Jak mówi proboszcz ks. Krzysztof Sobieralski, „w pewnym sensie upomniała się o niego sama Matka Boża”. – W klasztornym, zaniedbanym i zarośniętym parku od wielu lat znajdowała się figura Matki Bożej. Wszyscy o niej chyba zapomnieli. Jesienią ubiegłego roku wichura złamała konar drzewa, który spadając uszkodził figurę, odtrącając ręce Matce Bożej i Jezusowi. Wówczas zrodziła się myśl o odrestaurowaniu figury i utworzeniu na obszarze ponadhektarowego „Ogrodu Różańcowego” – powiedział kapłan.

Teren został uporządkowany i przede wszystkim osuszony. Powstały alejki ze stacjami różańcowymi, a figurze nadano tytuł Łabiszyńskiej Królowej z Dzieciątkiem. – Została ona całkowicie odrestaurowana, odnowiono otoczenie, a park zyskał oświetlenie. Dzieło to nie mogłoby powstać, gdyby nie praca wielu osób, które spontanicznie i bez reszty zaangażowały się w powstanie ogrodu. Jestem przekonany, że przyczyni się to do ożywienia kultu maryjnego i podjęcia wytrwałej modlitwy różańcowej. Dzisiaj jest ona niezwykle potrzebna każdemu z nas – dodał ks. Sobieralski.

 

Jednym z konsultantów pomagających upiększyć ogród był prof. Roman Łyszczasz, pracownik Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy. – Jeszcze niewiele osób wie o tym, że w trakcie prac zostały odkryte dwie dawno zapomniane przyklasztorne „perełki”. Figura Łabiszyńskiej Królowej z Dzieciątkiem oraz drzewostan starannie zaplanowanego parku. To wszystko daje wspólnocie, Łabiszynowi, ale i całemu regionowi szansę na zwykłą ludzką radość z odnalezionych skarbów – powiedział profesor.

Nierozerwalnym elementem całego kompleksu zieleni łabiszyńskiej parafii jest również kościół, który powstał w 1594 r. jako drewniany zbór kalwiński. W 1627 wojewoda kaliski zamienił go na świątynię rzymskokatolicką pw. św. Tomasza. Przed 1660 r. kościół objęli franciszkanie reformaci z Pakości. W XVII–XVIII w. świątynia dwa razy spłonęła. Odbudowano ją ostatecznie w 1724 r. W 1818 nastąpiła kasata klasztoru, a w jego budynku umieszczono plebanię i szkołę katolicką.