Boże zaproszenie

Do tej wizji uczty nawiązuje Pan Jezus. „Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi” (Mt 22, 1). To zaproszenie na ucztę staje się dramatem zarówno syna, jak i zaproszonych biesiadników. Okazało się, że zaproszeni wcale nie chcieli przyjść na ucztę. Ta uczta nie była pragnieniem ich serc. Inne pragnienia i inne radości wypełniły ich serca. Król kilkakrotnie zaprasza gości na ucztę. Z grzecznością króla kontrastuje ostre zachowanie zaproszonych. Jedni lekceważą zaproszenie, inni jawnie okazują nienawiść do króla, mordując jego posłańców. Król wysyła posłańców, żeby zaprosili nowych gości na miejsce pierwotnie zaproszonych. Nowo zaproszeni nie należą do kręgu bliskich królowi. Znaleźli się przypadkowo na uczcie. Niemniej przychodzą na salę wprost z drogi, spełniając warunek, jaki im postawiono, tj. ubierają się w odpowiedzi strój. Bł. Jan Paweł II w komentarzu do tej perykopy pisze, „że zgodnie z panującym w Izraelu zwyczajem z okazji wielkich uczt wystawiono w atrium dla zaproszonych gości szaty. Pozwala nam to jeszcze lepiej zrozumieć ten szczegół z przypowieści Jezusa, to znaczy odpowiedzialność nie tylko tych, którzy odrzucają zaproszenie, lecz również tych, którzy chcą wziąć udział w uczcie, mimo że nie spełniają wymaganych warunków i nie są godni zaproszenia”. Jeden z zaproszonych nie spełnił warunku – zjawił się na sali bez odpowiedniego stroju – okazując w ten sposób lekceważenie królowi. Dlatego zostaje usunięty z grona biesiadników.

Świat polityki przyjmuje wielkich tego świata. W szczegółach dopracowany jest protokół dyplomatyczny. Każdy chce, żeby szanowano jego godność, chociaż sam nie zawsze szanuje godność drugiego człowieka. Na spotkanie z ważną osobistością nie można przyjść nieprzygotowanym. Tym bardziej na spotkanie z Bogiem w Jezusie Chrystusie trzeba być przygotowanym.

Bóg i dzisiaj zaprasza nas do siebie. Zaprasza nas przede wszystkim przez swój Kościół, nieraz przez niezwykłe wydarzenie, które ma miejsce w naszym życiu. Bóg chce zmiany myślenia. Chce, byśmy przestali być ludźmi zadufanymi w sobie, sytymi Europejczykami, lekceważącymi innych, „którzy Boga się nie boją i ludzi się nie wstydzą”. Prośmy pokornie Boga, byśmy byli przygotowani na spotkanie z Nim jak nasi współcześni święci, jak św. Maksymilian Kolbe, św. Ojciec Pio, bł. Jan Paweł II. Spotkanie z Bogiem, przyjęcie Jego zaproszenia jest najważniejsze. Natomiast okoliczności spotkania bywają różne. Są dostosowane do naszych możliwości.