W 140. rocznicę narodzin dla nieba

„Iga przyszła na świat jako wcześniak w 35. tygodniu ciąży. Ponieważ nastąpiły u niej problemy z oddychaniem, została podłączona do respiratora. Potem zdiagnozowano zapalenie płuc. Bardzo zmartwiły mnie te wiadomości przekazywane SMS-owo przez moich znajomych, którzy długo czekali na to wyproszone u Boga dziecko. Poszłam więc do kościoła pw. św. Barbary w Luboniu, aby pomodlić się w tej intencji. Spotkałam tam jedną z sióstr służebniczek, a kiedy powiedziałam jej o moim zmartwieniu, zaprosiła mnie do pobliskiej kaplicy bł. Edmunda Bojanowskiego, gdzie razem modliłyśmy się za jego wstawiennictwem o zdrowie dla Igusi. Ku zaskoczeniu lekarzy dziecko po około dobie zaczęło samodzielnie oddychać, a jego stan uległ polepszeniu. Jestem przekonana, że to modlitwy wielu ludzi za przyczyną bł. Edmunda pomogły Igusi tak szybko odzyskać zdrowie”.

 

To jedno ze świadectw spisanych przez Siostry Służebniczki Niepokalanego Poczęcia NMP, opiekujące się sanktuarium swojego założyciela bł. Edmunda Bojanowskiego, znajdującym się w podpoznańskim Luboniu-Żabikowie. Jednak zapewne pamięć o wielu łaskach pozostaje w obdarowanych nimi sercach. Natomiast o wierze w skuteczność wstawiennictwa bł. Edmunda świadczą przybywające tu całe rodziny i matki w stanie błogosławionym, zwłaszcza jeśli życie ich poczętych dzieci jest zagrożone.

Jego doczesne szczątki zostały przeniesione do tutejszej kaplicy pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa umiejscowionej przy domu generalnym gałęzi wielkopolskiej Zgromadzenia Sióstr Służebniczek w 1930 r. z kościoła w Jaszkowie. Natomiast kult błogosławionego rozwinął się po wyniesieniu go na ołtarze w 1999 r. i ustanowieniu kaplicy sanktuarium diecezjalnym.

Szczególną okazją do modlitwy w tym miejscu było obchodzone w Kościele 7 sierpnia wspomnienie bł. Edmunda powiązane w tym roku z jego 140. rocznicą narodzin dla nieba. Tego dnia w lubońskim sanktuarium odprawiono m.in. Mszę św. dziękczynną za łaski otrzymane za wstawiennictwem błogosławionego oraz specjalne nabożeństwo dla dzieci i rodziców z błogosławieństwem dzieci oraz matek oczekujących potomstwa.

 

Tegoroczny dzień wspomnienia założyciela był dla sióstr służebniczek z wielkopolskiej gałęzi tego zgromadzenia szczególnie uroczysty. Podczas trwającej bowiem w Luboniu-Żabikowie Kapituły Generalnej, która, jak wyjaśniają siostry, jest czasem wspólnej modlitwy, słuchania słowa Bożego oraz rozeznawania wyzwań stawianych przez Ducha Świętego zgromadzeniu, odbyły się wybory przełożonej. Nową Matką Generalną została s. Rafała Kisiel pracująca przez ostatnie 13 lat na misjach w Kazachstanie, gdzie siostry mają swój dom. – Posługa w Kazachstanie była dla mnie bardzo ważna i cenna i dziękuję za nią Bogu – przyznała matka Rafała w rozmowie z „Przewodnikiem”, podkreślając, że dzięki pracy w tym miejscu wzmocniła się jej wiara i miłość do Jezusa, a od tamtejszych mieszkańców czerpała prostotę w wierze i relacjach międzyludzkich. Podkreśliła też, że właśnie tę bezpośredniość relacji, także między siostrami a świeckimi, wśród których one pracują, chciałaby przenieść na grunt polski, aby jeszcze bardziej siostry były z tymi, którym służą.

 

Przypomnijmy, że siostry służebniczki prowadzą bardzo różnorodną działalność. Pracują wśród dzieci i młodzieży, m.in. prowadząc ochronki i przedszkola, angażując się w katechezę oraz w różnorodne formy pracy duszpasterskiej i służebnej w parafiach. Posługują też wśród osób chorych i starszych. We wszystkich podejmowanych przez siebie dziełach pozostają wierne przesłaniu, jakie pozostawił im ich założyciel: „Pracuj duszą, miłując Boga nade wszystko. Pracuj sercem, ćwicząc się w miłości bliźniego. Pracuj myślą, trzymając ją nieoderwaną od Krzyża Chrystusowego. Pracuj rękami, służąc ubogim i chorym, jakbyś samemu Chrystusowi służyła”.

 

 

 

Bł. Edmund Bojanowski (1814–1871) urodził się w Grabonogu k. Gostynia. Był chorowitym dzieckiem, a  uratowanie życia zawdzięczał modlitwie swojej matki za wstawiennictwem Matki Bożej ze Świętej Góry pod Gostyniem. Pogarszający się stan zdrowia nie przeszkodził dorosłemu Edmundowi w angażowaniu się w życie społeczne i dzieła charytatywne w Wielkopolsce będącej wówczas w zaborze pruskim. Dziewczęta pracujące jako wychowawczynie w zakładanych przez niego ochronkach dla sierot stały się zalążkiem powstałego w 1855 r. Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Niepokalanego Poczęcia NMP, będącego dziełem życia błogosławionego. Sytuacja polityczna podzielonej pod zaborami Polski spowodowała, że ze zgromadzenia wyodrębniły się cztery osobne gałęzie: wielkopolska, starowiejska, śląska i dębicka, które od 1991 r. tworzą Federację zatwierdzoną przez Stolicę Apostolską.