To jest mój Syn umiłowany...

Dzisiejsza fragment Ewangelii przedstawia scenę Przemienienia Pańskiego. Jezus w towarzystwie Piotra, Jakuba i Jana udaje się na górę. Według Tradycji była to Góra Tabor, leżąca w Dolinie Jezreel, o której wspomina już św. Cyryl Jerozolimski. Gdy apostołowie dotarli z Jezusem na szczyt, "twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło". Moment ten był dla nich uchyleniem rąbka wielkiej tajemnicy bóstwa Chrystusa - chociaż w ich sercu zaczynała już kiełkować wiara, iż On jest Synem Bożym, widzieli dotąd Jezusa jedynie jako człowieka. Teraz zaś zobaczyli Go w blasku Jego chwały.

Przemienienie Pańskie trzeba odczytywać najpierw jako wezwanie Chrystusa do stałego odnawiania swego życia duchowego, do ciągłego upodabniania się do Mistrza. Jezus nie ukrywa, że wypełnienie Jego wezwania wymaga wiele trudu i samozaparcia, ale obiecuje jednocześnie wspomagać nas swą łaską. Ten, który na Górze Tabor objawił apostołom swoją Boską moc, z pewnością jest w stanie odmienić wnętrze każdego z nas. Musimy mu tylko zaufać.

Przemienienie na Górze Tabor kieruje także nasze myśli ku Eucharystii. Z ustanowienia Pana w czasie każdej Mszy św. chleb staje się Jego Ciałem, a wino Jego Krwią. Na ołtarze zstępuje Syn Boży, aby pod sakramentalnymi Postaciami ciągle ponawiać składaną za nas Bogu Ojcu ofiarę. I jak na Górze Tabor pragnieniem Pana było umocnienie wiary apostołów, tak podczas Eucharystii Pan chce nam udzielić swojej mocy na drodze naszej wewnętrznej przemiany.

Wojciech Możdżyński