Świątynia ciała

           Nasze ciało, „stworzone na obraz i podobieństwo Boże” (Rdz 1, 26-27), jest mieszkaniem Boga – Ducha Świętego. Od momentu chrztu, kiedy każdy z nas stał się umiłowanym dzieckiem Boga, On - Duch Święty, zapragnął uczynić sobie z ciebie dom, nie do wynajęcia, lecz na stałe. I wierzysz w to czy nie, On i tak w tobie jest. Tak samo jak każdy z nas posiada wolność i godność, co stanowi o naszej wartości jako osoby, tak jest w nas również Bóg. Trzeba tylko w to uwierzyć i odkrywać Jego obecność każdego dnia. Bo nie ma na świecie rzeczy piękniejszej niż oczy człowieka, które potrafią dostrzec w sobie i innych ludziach Boga. Nie ma rzeczy na świecie tak silnej, jak serce człowieka, które żyje wiarą.

            Kiedy pytano Matkę Teresę z Kalkuty: „Jak to jest, że Siostra nie brzydzi się dotykać, myć, karmić tych chorych ludzi o śmierdzących i gnijących ciałach”, ta drobna apostołka miłosierdzia odpowiadała: „przecież dotykam i pielęgnuję samego Boga, który w nich jest”.

Św. Paweł w Liście do Koryntian powie: „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie?” (1 Kor 6, 19). Rodzi się pytanie, w jaki sposób traktujemy tę świątynię Boga? Nie jest nią tylko nasze serce. Jest nią także serce drugiego człowieka. Tego, którego kochamy i lubimy, i także tego, którego uważamy ze wroga. Starajmy się zrobić porządek i powyrzucać wszystko, co nieświęte z naszego wnętrza, a pielęgnować to, co piękne i szlachetne, aby nasze serca stały się godnymi miejscami przebywania Boga. Kiedy zapraszamy Chrystusa w Komunii św., nie wprowadzamy Go na śmietnik, ale przez spowiedź oczyszczamy się z brudu grzechu.

            Nasze ciała nie są naszą własnością, dlatego nie możemy postępować z nimi według naszych zachcianek. Moje ciało i ciało drugiego człowieka domaga się poszanowania. Każde wykroczenie przeciw ciału: brak troski o zdrowie, używki, okaleczanie aż do samobójstwa, oraz przeciw godności ciała, czyli akty nieczystości, są wykroczeniem przeciw samemu Stwórcy. Tak samo ma się rzecz w przypadku naruszanie integralności ciała drugiej osoby.

            Maryja, która w sposób dosłowny stała się na dziewięć miesięcy mieszkaniem Boga – Jezusa Chrystusa, doskonale zrozumiała prawdę o Bożej obecności w człowieku. Całe Jej życie było wielkim uwielbieniem Boga. Dlatego Chrystus z ciałem i duszą zabrał Ją do nieba. Przez ten akt wywyższenia uświadamia nam wartość ciała ludzkiego, które jest darem Boga dla nas.

            Na świecie stawiano i nadal będzie się wznosić piękne, pełne przepychu i bogactwa świątynie. Taka jest forma kultu religijnego. Jednak najpiękniejszą świątynią, jakiej pragnie Bóg, jest nasze serce, pełne miłości. „Twą miłością rozgrzej Panie, serca mego chłód. Uczyń sobie zeń mieszkanie, przez Twej łaski cud” (pieśń eucharystyczna).

Mirosław Klak

Uciekająca monstrancja

Najpierw krótka anegdota. W pewnym kościele podczas Mszy św. do Komunii św. przystępował pewien mężczyzna. Natychmiast po przyjęciu Eucharystii, zamiast pójść do ławki, wyszedł z kościoła i skierował się na ulicę. Zauważył to ksiądz i posłał za nim dwu ministrantów. Jednego z zapaloną świeczką, drugiego z dzwonkiem. Jakież było zdziwienie owego mężczyzny, kiedy zobaczył obok siebie chłopców w białych komżach, idących przy nim jako osobista ochrona.

Być może księża powinni tak postępować w każdej parafii? Nie brakuje osób, które po przystąpieniu do Komunii św. po prostu wychodzą z kościoła, bez dziękczynienia za obecność Jezusa w sercu. To sam Bóg w postaci konsekrowanego chleba pragnie zamieszkać w człowieku. Ten moment powinien być najważniejszy dla osoby wierzącej, przeżywany w skupieniu, dziękczynieniu, z wielką godnością i powaga. Człowiek staje się przecież mieszkaniem dla Chrystusa. On jest w nas, aby dawać nam siłę do codziennego życia i podejmowania słusznych wyborów.

Msza św. kończy się słowami: „Idźcie w pokoju Chrystusa”, a nie na przyjęciu Komunii św. Idźmy przez życia, pamiętając, że mamy Boga w sobie.

Co to jest świątynia?

Pierwsze świątynie chrześcijańskie zaczęto budować od IV wieku, ponieważ wcześniej wyznawcy Chrystusa na modlitwę spotykali się w domach i katakumbach. Budynek przez akt poświęcenia i nadania patrona zostaje wyłączony ze świeckiej działalności, a przeznaczony na wyłączną służbę Bogu.

W Kościele Katolickim ze względu na pełnione funkcje i znaczenie kościołów nadano im różne nazwy np.: bazyliki, archikatedry, katedry, kolegiaty, kościoła parafialnego i filialnego, fary oraz kościoła klasztornego i kaplicy. W protestantyzmie świątynie nazywamy zborem, a w prawosławiu – cerkwią. Również inne religie posiadają własne nazwy dla swoich świątyń. W buddyzmie – pagoda, gompa, w hinduizmie – mandir, islamie – meczet, judaizmie – synagoga, która jest domem modlitwy.