Bieniszewska Panienko, idziemy do Ciebie!

Co roku 7 września z parafii św. Marcina w Kazimierzu Biskupim organizowana jest pielgrzymka do eremu Ojców Kamedułów w Bieniszewie. Przypomnijmy: jest to miejsce, gdzie męczeńską śmiercią zginęło pięciu uczniów św. Romualda: Jan, Benedykt, Izaak, Krystyn i Mateusz. Są oni patronami Kazimierza Biskupiego, ich postacie umieszczono w herbie gminy. Jesteśmy dumni i cieszymy się, że ich relikwie, otoczone czcią, przechowywane są w kościele św. Marcina.

Kameduli nie jedzą posiłków mięsnych, w każdy piątek i podczas postów wstrzymują się od spożywania nabiału i jaj. Przez cały czas zachowują milczenie. Nie korzystają z mediów, nie odwiedzają ich rodziny. Taki sposób życia służyć ma głębszemu skupieniu. Zakon nie prowadzi działalności duszpasterskiej ani żadnych działań apostolskich. Kobiety mają zabroniony wstęp do pustelni, z wyjątkiem 8 września, 2 lipca, drugiego dnia Zielonych Świątek. W każdą niedzielę odprawiana jest Msza św., w której mogą uczestniczyć i mężczyźni, i kobiety.

W tym roku do Bieniszewa wyruszyliśmy o godz. 15, po modlitwie i z pieśnią na ustach. Wędrują z nami relikwie Pięciu Braci Męczenników, niesione przez górników z KWB Konin SA, druhów OSP w Kazimierzu Biskupim i kleryków WSD Misjonarzy Świętej Rodziny w Kazimierzu Biskupim. Ci ostatni prowadzą modlitwę w drodze. Na miejsce przybywamy o godz. 16.15. Kwadrans później rozpoczynają się uroczyste Nieszpory. Przewodniczy proboszcz par. św. Marcina ks. kan. Dariusz Kaliński, z którym liturgię sprawuje ks. Jacek Laszczyk, proboszcz par. św. Andrzeja Apostoła w Koninie Gosławicach. Cieszymy się z obecności na pielgrzymce chóru parafialnego i orkiestry OSP z Kazimierza Biskupiego oraz członków Bractwa Pięciu Braci Męczenników.

Homilię głosi ks. Piotr Rogoziński, wikariusz kazimierskiej parafii. Słuchamy: ­– Przybyliśmy do tego miejsca, aby uczcić Matkę Najświętszą. Pragniemy naśladować Maryję w Jej pielgrzymowaniu do Boga i do człowieka. Życie ludzkie podobne jest do pielgrzymki. Każdy z nas powinien wiedzieć, dokąd i po co zmierza. Fakt, że przybyliśmy do Bieniszewskiej Panienki pieszo, podejmując pewien wysiłek, może pomóc zrozumieć, że w życiu trzeba się wiele natrudzić, ponieść ofiary, aby dojść do Boga!

W imieniu duszpasterzy z par. św. Marcina w Kazimierzu Biskupim dziękuję uczestnikom pielgrzymki; także tym, którzy przyłączyli się do nas. Już dziś zapraszam na przyszłoroczną pielgrzymkę do Bieniszewskiej Panienki.