Stągwie

„Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary”.

O stągwiach (hydria) mówi w Nowym Testamencie tylko św. Jan. Wspomina o nich przy okazji wesela w Kanie oraz w odniesieniu do dzbana Samarytanki przy studni Jakubowej. Septuaginta, czyli greckie tłumaczenie Starego Testamentu, używa tego słowa wielokrotnie, na przykład w odniesieniu do dzbana mąki wdowy z Sarepty Sydońskiej, żywicielki proroka Eliasza, czy też słynnego dzbana Rebeki, przyszłej żony Izaaka.

Hydria znaczy dzban, słój, stągiew. Określano nim zarówno naczynia do noszenia i przechowywania wody, jak i pojemniki na różne inne przedmioty, na przykład pieniądze. W demokratycznej Grecji posługiwano się nim na określenie urn do głosowania, a nawet urn na prochy ludzkie. Arystoteles zanotował przysłowie o tłuczeniu dzbana stojącego w drzwiach; znaczyło ono tyle, co „nie mów hop, póki nie przeskoczysz”.

Św. Jan w opisie wesela w Kanie mówi o dużych dzbanach na dwie lub trzy miary (miara to ok. 40 litrów). Miały zapewne szerokie dno, były wysokie i zwężały się ku górze. Uchwyty – najprawdopodobniej trzy – ułatwiały ich przenoszenie.

Stągwie były przeznaczone do rytualnych obmywań żydowskich, a ponieważ kamień nie przyjmował nieczystości tak łatwo jak glina, były to stągwie kamienne. Przepisy rytualne przewidywały bardzo wiele oczyszczeń przez obmycie wodą, szczegółowo omówionych w Księdze Kapłańskiej, na przykład po dotknięciu zmarłego lub trędowatego. Ponieważ siły dające życie uchodziły za święte, również grzechy seksualne uważano za nieczystość. Podczas wesela w Kanie Jezus, przemieniając wodę przeznaczoną do obmyć obrzędowych w wino, zapowiada nowe oczyszczenie. Jego źródłem jest obecność słowa Bożego w życiu człowieka (por. J 15,3).