"Pasja" Macieja Nestora

Muzyka fascynowała mnie już od piątego roku życia. Pamiętam, jak mój tato „puszczał” mi utwory Steviego Wondera. Z biegiem lat pielęgnowałem swoją pasję i choć wybrałem studia w zupełnie innym kierunku, to dziś moja praca wiąże się z tymi pięknymi wspomnieniami z dzieciństwa. Aktualnie zajmuję się muzyką, łącząc przyjemność z obowiązkiem.

Pomysł „Pasji” zrodził się dwa lata temu przy okazji koncertu mojego kolegi Bartka Jaskota. Kiedy usłyszałem jego interpretację pieśni „Ludu mój ludu”, odkryłem piękno wielowiekowych (średniowiecznych, renesansowych) utworów wielkopostnych. Pomyślałem, że łącząc je z estetyką muzyczną, w której się na co dzień poruszam (funky, soul, jazz), można zrobić coś ciekawego.

Gromadzenie doświadczenia

Spektakl „Pasja” powstał z połączenia różnych doświadczeń muzycznych występujących w nim artystów, doświadczeń często bardzo od siebie odległych.

Jest więc muzyka dawna i jazz, inspiracje orientalne i etniczne, estetyka trip-hopu, która charakteryzuje się wolnym, mocno osadzonym tempem.

Występują soliści, sekcja instrumentalna, kwartet smyczkowy, etniczne instrumenty dęte, śpiewa chór...

Na scenie pojawia się blisko czterdziestu wykonawców.

Wizualizacja

Do tego wszystkiego dołączyliśmy wizualizacje, które na co dzień wykorzystuję razem z moim zespołem Metrospiritualz. Podczas grania w klubach stosujemy tzw. Vj-ing, czyli miksowanie obrazów na żywo. Uważam, że jest to ciekawa dziedzina sztuki i może posłużyć jako bardzo dobry nośnik medialny i komunikacyjny.

Wykorzystujemy obrazy z klasyki malarstwa europejskiego, fotograficzne impresje oraz krótkie filmy przygotowane specjalnie do tego projektu.

Ostatnim elementem łączącym wszystko jest słowo narratora. Całość składa się na opowieść o historii Jezusa Chrystusa i Jego działalności przed i po Zmartwychwstaniu.

Niepewność

Początkowo obawiałem się, że grono odbiorców może ograniczyć się do młodych ludzi, ale ku mojemu zdziwieniu osoby starsze przychodzą na „Pasję” równie chętnie. Moje zaskoczenie bierze się z faktu, iż w spektaklu są momenty mocniejszej muzyki – „ciężkiego uderzenia”, które zapewne same w sobie nie trafiają do słuchacza w starszym wieku. Z drugiej jednak strony cała forma jest bardzo zakorzeniona w tradycji. Nowoczesny, nieco teledyskowy przekaz wizualny czerpie z kanonów podstawowych zagadnień historii sztuki, jak np. twórczości Rembrandta czy Michała Anioła.

Jeśli chodzi o muzykę, to prócz mocno zaakcentowanych żywych beatów wszystko opiera się na przyjemnych dla ucha harmoniach jazzowych i funkowych.

„Pasja” nie jest dla mnie kolejnym spektaklem. Osobiście mocno przeżywam każde słowo, które wynika z treści poszczególnych utworów. Ten projekt jest jak gdyby uwieńczeniem pewnego okresu poszukiwań w moim życiu, także w sensie duchowym.