Wirtualny świat

II. Nie będziesz brał imienia Boga twego nadaremno

Pewien miłośnik komputerowych gier..., gier bez morałów ni przesłań, gier demoralizujących, budzących niskie instynkty, zatracił się w nich i pozwolił nieść nurtowi bezmyślnych fraz.

– O rany! O Jezu! Nie przeszkadzaj! Bo mnie zabiją. No nie! O Matko! Zaraz mnie zastrzelą. Ja im pokażę. Panie Boże, pomóż! Łby im pourywam!

– Synku, ciszej! Nie mogę się skupić. Słucham Chopina.

– Mamo! Daj spokój, bo mnie zniszczą. Nie dam się! Jak Boga kocham!

– Proszę cię, przestań. Jeśli już wciąga cię ta wirtualność, to przynajmniej bez Bożej pomocy. Nie powołuj się na wszystkich świętych!

Wszyscy święci balują w niebie,

Złoty sypie się kurz,

A ja włóczę się znów bez ciebie

I do piekła mam tuż.

(fragment piosenki Budki Suflera pt. „Bal Wszystkich Świętych”, przyp. autora)

– Synu... proszę, błagam!

– O Boże!.. Boże! Znowu przegrywam. Dopadli mnie! Na szczęście, dzięki Bogu, mam jeszcze trzy życia. Mamo! Mam jeszcze trzy życia!

– Masz dane tylko jedno. Ofiarowane przez Boga, a marnujesz je. Nawet nie zauważasz, że ono przecieka ci między palcami.

– Jezuuuuu... Mamo! Daj mi spokój!

– Znowu? A tak prosiłam, tłumaczyłam...

Bajka

lis skrada się

pośród wyrozumiałych źdźbeł traw

na ilustracji w twojej książce

Marysia smutnie patrzy

daleko przed siebie w sierocą dolę

Gasio zabija pchły na ogonie

lis węszy

gąski beztrosko skubią wonne zioła

patrz

zaraz przyjdzie Matka Boska

ciepłymi palcami dotknie sierocego czoła

Marysia zmówi paciorek

i lis ucieknie za górę

gdzie pieprz rośnie

albo jeszcze dalej