Oazy Ducha

Podczas modlitwy Anioł Pański Benedykt XVI mówił o znaczeniu życia klauzurowego, przy okazji dnia poświęconego pamięci o tych wspólnotach życia zakonnego. Mówiąc o ich znaczeniu dla Kościoła, Papież przyrównał je m.in. do roli, jaką odgrywają zielone „płuca” w mieście.

Poniżej publikujemy pełny tekst papieskiego przemówienia.

Drodzy bracia i siostry!

Pojutrze, 21 listopada, z okazji wspomnienia liturgicznego Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny, obchodzić będziemy dzień pro Orantibus, dedykowany pamięci o zakonnych wspólnotach klauzurowych. To wyjątkowo szczęśliwa okazja, aby podziękować Panu za dar tak wielu osób, które w klasztorach i pustelniach całkowicie oddają się Bogu na modlitwie, w ciszy i ukryciu. Ktoś może zapytać, jaki sens i jaką wartość może mieć ich obecność w naszych czasach, gdy liczne i niecierpiące zwłoki są sytuacje ubóstwa i potrzeb, którym należy stawić czoło. Dlaczego „zamykać się” na zawsze w murach klasztoru i w ten sposób pozbawiać innych wkładu swoich zdolności i doświadczenia? Jaki skutek mogą mieć ich modlitwy dla rozwiązania tylu konkretnych problemów, które nie przestają trapić ludzkości?

Faktycznie jednak także i dzisiaj, budząc częstokroć zaskoczenie przyjaciół i znajomych, niemało osób porzuca często obiecującą karierę zawodową, by przyjąć surową regułę klasztoru klauzurowego. Cóż może popychać je do tak wiążącego kroku, jeśli nie zrozumienie, że – jak naucza Ewangelia – Królestwo niebieskie jest „skarbem”, dla którego warto naprawdę porzucić wszystko (por. Mt 13, 44)? W istocie ci nasi bracia i siostry dają milczące świadectwo, że pośród codziennych wydarzeń, czasem bardzo gorączkowych, jedyną podporą, która nigdy się nie zachwieje, jest Bóg, niewzruszona skała wierności i miłości. „Todo se pasa, Dios no se muda” (Wszystko mija, Bóg jest niezmienny), pisała wielka nauczycielka duchowa św. Teresa z Avila w jednym ze swych słynnych pism. Zaś w obliczu powszechnej potrzeby odczuwanej przez wielu, aby wyjść z codziennej rutyny wielkich miejskich aglomeracji w poszukiwaniu przestrzeni sprzyjającej ciszy i medytacji, klasztory życia kontemplacyjnego są „oazami”, w których człowiek, pielgrzym na ziemi, może lepiej zaczerpnąć ze źródeł Ducha i ugasić pragnienie podczas drogi. Zatem miejsca te, pozornie bezużyteczne, są nieodzowne, niczym zielone „płuca” miasta: robią dobrze wszystkim, także tym, którzy do nich nie uczęszczają, a może i nie wiedzą o ich istnieniu.

Drodzy bracia i siostry, dziękujmy Panu, który w swej opatrzności powołał wspólnoty klauzurowe męskie i żeńskie. Nie pozwólmy, by zabrakło im naszego wsparcia duchowego, a także materialnego, ażeby mogły pełnić swą misję, misję utrzymywania w Kościele żarliwego oczekiwania na powrót Chrystusa. Prośmy w ten intencji o wstawiennictwo Maryi, którą we wspomnieniu Jej Ofiarowania w Świątyni kontemplować będziemy jako Matkę i wzór Kościoła; która łączy w sobie oba powołania: do dziewictwa i do małżeństwa, do życia kontemplacyjnego i do życia czynnego.