Tak, jestem Królem!

Z księdzem Mariuszem Leszczyńskim, biskupem pomocniczym

diecezji zamojsko-lubaczowskiej, rozmawia Adam Suwart

W ostatnią niedzielę roku liturgicznego obchodzimy Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Co oznacza królewski majestat Chrystusa?

– Chrystus jest Królem królestwa, które „nie jest z tego świata” (J 18, 36), i które nie będzie mieć końca (por. Łk 1, 32-33). Jako Mesjasz wypełnił je przez śmierć i zmartwychwstanie, z miłości do ludzi wszyst­kich czasów, aby każdy, kto w Niego uwierzy, „miał życie wieczne” (J 3, 15).

Na dar królestwa Bożego nie otworzył się naród wybrany; nie przyjął go Piłat, choć Jezus mu oświadczył: „Tak, jestem królem (...). Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu” (J 18, 37). Przekonany, że ma władzę osądzać Chrystusa, sam stanął przed trybunałem Prawdy i przegrał konfrontację z własnym sumieniem.

Swe panowanie królewskie Chrystus okazywał również w dziejach naszego narodu. Wymownym tego znakiem było wyjście na wolność Prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego, 26 października 1956 r., więzionego w Komańczy przez władze komunistyczne. W dwa dni później, właśnie w Niedzielę Chrystusa Króla, powrócił on do Warszawy. Tego samego dnia, w słowie do duchowieństwa i ludu Bożego Prymas napisał: „To Bóg tak kieruje sprawami ludzkimi, że wszystkie muszą służyć Jego opatrznościowym planom” (Warszawa, 28 X 1956).

Uroczystość Chrystusa Króla to święto patronalne Akcji Katolickiej. Jak ta organizacja urzeczywistnia królewskość Chrystusa?

– Jezus mówił do swoich uczniów: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16, 15). „Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi” (Mk 16, 20). Dziś to zadanie Chrystus zleca nam, których „uczynił (...) królestwem – kapłanami dla Boga i Ojca swojego” (Ap 1, 5-8). Przypatrzymy się zatem powołaniu naszemu, odczytujmy znaki czasu, by głosić gorliwie prawdę o królestwie Bożym.

Benedykt XVI, podczas tegorocznej pielgrzymki do Polski, przypomniał nam, w kontekście dzisiejszej rzeczywistości, konieczność stałego opowiadania się po stronie Chrystusa. Papież mówił: „Jezus niejednokrotnie jest ignorowany, jest wyśmiewany, jest ogłaszany królem przeszłości, ale nie teraźniejszości, a tym bardziej nie jutra, jest spychany do lamusa spraw i osób, o których nie powinno się mówić na głos i w obecności innych (...). Nasza wiara w Jezusa musi często się konfrontować z niewiarą innych, by pozostać naszą wiarą na zawsze” (Kraków-Błonia, 27 V 2006).

Niech w budowaniu królestwa Bożego wspomaga nas Maryja, „Królowa Akcji Katolickiej” (Jan Paweł II) oraz orędownictwo świętych, a wśród nich św. Józefa Bilczewskiego, arcybiskupa lwowskiego, który mówił: „Widzę Chrystusa-Króla w duchu, jak za dni swoich ziemskich kładł z miłością ręce na zbo­lałe głowy, na zranione serca, dusze. Widzę Go, jak i dzisiaj na świecie całym czyni to samo tym, którzy Go wzywają z wiarą i ufnością przenoszącą góry. Widzę Go też, jak nie tylko jednostki uzdrawia, ale i równie skutecznie ze śmiertelnych niemocy leczy na­rody całe” (Listy pasterskie, t. 2, Lwów 1922, s. 243).

Panie Jezu Chryste, Królu Wszechświata, pomagaj nam każdego dnia czynić nasze życie znakiem Twoich pragnień, abyśmy umieli z pokorą dźwigać swój krzyż i z miłością służyć bliźnim.