Św. Jan Bosko - 31 stycznia

Jego charyzmatem żyją członkowie zgromadzeń salezjańskich, Pobożnego Towarzystwa Św. Franciszka Walezego oraz Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych. "Daj mi tylko duszę, a resztę zatrzymaj" - słowa umieszczone na rękawie salezjańskiego płaszcza wyrażają motyw działania: uświęcić się przez oddanie sił dziełu zbawienia innych ludzi i sumiennie wykonywać codzienne obowiązki.

Św. Jan Bosko urodził się 16 sierpnia 1815 r. w podalpejskiej wiosce Becchi, niedaleko Turynu. Już jako dziecko przejawiał zdolności organizacyjne; założył "Towarzystwo wesołości" i urządzał popisy cyrkowe dla rówieśników, które kończył... modlitwą różańcową. Wstąpił do seminarium, a kiedy założył sutannę, jego matka, Małgorzata Occhiena - (jej proces beatyfikacyjny trwa) - powiedziała: "...nie sutanna sprawia, iż czcimy stan kapłański, lecz praktykowanie cnót. (...) Wolałabym, żeby mój syn był biednym wieśniakiem niż niedbałym kapłanem". Wkrótce odkrył, że jego charyzmatem jest opieka nad opuszczoną młodzieżą: wprowadzał ją w świat wiary, troszcząc się także o godziwą rozrywkę oraz miejsca pracy. Święcenia przyjął w 1841 roku.

W 1859 r. utworzył zgromadzenie kapłanów, a w 1872 r. - wspólnotę żeńską. Był założycielem szkół, internatów i warsztatów, a także wydawnictwa i drukarni. Wypracował system wychowania "uprzedzającego": surowe kary zastąpił serdeczną asystencją, zapobiegającą wykroczeniom. "Zrozumieć i kochać" - to jego formuła pedagogiczna, w myśl której wychowawca, jak kochający ojciec, udziela dziecku dobrych rad, nie żałując czasu na rozmowę i wykorzystując naturalną skłonność do zabawy. Mawiał, że do pracy wychowawczej potrzeba tylko łąki, bębna i kucharza. W jego placówkach był więc czas zarówno na naukę i modlitwę, jak i na rozrywkę, sport oraz rozwijanie zainteresowań. Zmarł 31 stycznia 1888 r., a w 1934 r. został kanonizowany.