Kościół na świecie

40-lecie Konstytucji o Objawieniu Bożym

Soborową Konstytucję o Objawieniu Bożym "Dei verbum" w 40. rocznicę jej ogłoszenia przypomniał Benedykt XVI w rozważaniach przed modlitwą Anioł Pański w niedzielę 6 listopada. W tym kontekście podkreślił znaczenie w Kościele biskupów jako depozytariuszy orędzia Chrystusowego.

Oto tekst rozważań Ojca Świętego:

Drodzy bracia i siostry!

18 listopada 1965 roku Sobór Watykański II przyjął Konstytucję o Objawieniu Bożym "Dei Verbum", stanowiącą jeden z filarów, na którym opiera się cała soborowa budowla. Dokument ten mówi o Objawieniu i jego przekazywaniu, o natchnieniu i interpretacji Pisma Świętego oraz o jego podstawowym znaczeniu w życiu Kościoła. Zbierając owoce poprzedzającej go odnowy teologicznej, Vaticanum II stawia w centrum Chrystusa, ukazując Go jako "zarazem pośrednika i pełnię całego Objawienia". Pan Jezus bowiem, Słowo wcielone, który zmarł i zmartwychwstał, dopełnił dzieła zbawienia, dokonanego w gestach i słowach, i ukazał całkowicie oblicze i wolę Boga, tak że do Jego chwalebnego powrotu nie należy spodziewać się żadnego nowego publicznego objawienia. Apostołowie i ich następcy - biskupi - są depozytariuszami orędzia, jakie Chrystus powierzył swemu Kościołowi, aby było ono przekazywane w całości wszystkim pokoleniom. Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza oraz święta Tradycja zawierają to orędzie, którego zrozumienie następuje w Kościele pod opieką Ducha Świętego. Ta sama Tradycja pozwala poznać pełny kanon Ksiąg świętych i sprawia, że są one prawidłowo zrozumiałe i działają, tak iż Bóg, który przemawiał do patriarchów i proroków, nie przestaje mówić do Kościoła a - za jego pośrednictwem - do świata. (...)

Konstytucja soborowa "Dei Verbum" wywarła silny wpływ na dowartościowanie Słowa Bożego, co zapoczątkowało głęboką odnowę życia wspólnoty kościelnej, przede wszystkim w przepowiadaniu, w katechezie, teologii, duchowości i stosunkach ekumenicznych. To bowiem Słowo Boże przez działanie Ducha Świętego prowadzi wierzących ku pełni prawdy. Wśród rozlicznych owoców tej wiosny biblijnej chciałbym wymienić upowszechnienie prastarej praktyki lectio divina, czyli "czytań duchowych" Pisma Świętego. Polega ona na dłuższym zatrzymaniu się nad tekstem biblijnym, czytając go wciąż od nowa, niemal "przeżuwając go", jak powiadają Ojcowie i wyciskając zeń, by tak rzec, cały "sok", aby zasilał medytację i kontemplację i zaczął nawadniać niczym osocze konkretne życie. Warunkiem lectio divina jest, aby umysł i serce oświecone były przez Ducha Świętego, to znaczy przez samego Inspiratora Pisma, a tym samym przyjęły postawę "nabożnego słuchania".

Postawa ta jest typowa dla Najświętszej Maryi, jak w sposób symboliczny ukazuje to ikona Zwiastowania: Panna przyjmuje niebieskiego Zwiastuna, rozważając Pismo Święte, ukazane zwykle jako księgę, którą Maryja trzyma w dłoniach, na swym łonie albo na pulpicie. Jest to także obraz Kościoła proponowany przez sam Sobór w Konstytucji "Dei Verbum": "Słuchając nabożnie Słowa Bożego...". (…)

Po wygłoszeniu rozważań Papież pozdrowił pielgrzymów z różnych krajów kolejno po francusku, angielsku, niemiecku, hiszpańsku i po polsku. W naszym języku powiedział: Pozdrawiam serdecznie pielgrzymów polskich. Wspominamy dzisiaj 40. rocznicę ogłoszenia Konstytucji soborowej "Dei Verbum". Ukazuje ona znaczenie Słowa Bożego w życiu Kościoła. Niech to Słowo kształtuje także codzienne życie każdego z was. Z serca wam błogosławię.

Bawaria zaprasza Papieża

Papież Benedykt XVI przyjął na prywatnej audiencji w Watykanie delegację parlamentarzystów bawarskiej Unii Chrześcijańsko-Społecznej (CSU). Premier Bawarii Edmund Stoiber zaprosił Benedykta XVI do złożenia wizyty w jego rodzinnych stronach w przyszłym roku. Benedykt XVI wyraził radość z wizyty przedstawicieli władz "z ukochanej Bawarii". Stoiber oświadczył po spotkaniu, że rozmawiał z Papieżem m.in. na temat wartości i ochrony życia. Audiencja prywatna w Pałacu Apostolskim trwała 15 minut, wcześniej przez 10 minut Ojciec Święty rozmawiał w cztery oczy ze Stoiberem.

Wzór żony i matki

Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych kard. José Saraiva Martins ogłosił w Vicenzy na północy Włoch, w imieniu Benedykta XVI, dekret uznający za błogosławioną włoską żonę i matkę Eurozję Fabris Barban. Liturgii beatyfikacyjnej w miejscowej katedrze przewodniczył biskup tej diecezji Cesare Nosiglia. Nowa błogosławiona, nazywana powszechnie "Mamą Różą" (Mamma Rosa), żyła w latach 1866-1932. Była tercjarką franciszkańską. Pochodziła z rodziny chłopskiej z Quinto Vicentino, ale od 4. roku życia aż do śmierci mieszkała w Maroli na terenie tejże diecezji Vicenza. W wieku 20 lat poślubiła wdowca Carlo Barbana, ojca dwóch malutkich córek. Miała z nim dziewięcioro dzieci, a oboje zaadoptowali jeszcze czworo innych. Eurozja była przykładną matką i małżonką. Jej dom stał się szkołą świętości. Swoją łagodnością i cierpliwością potrafiła zmienić szorstki i często konfliktowy charakter męża. Trzech synów obrało kapłaństwo. Owdowiała w 1930 roku. Z radością przyjmowała cierpienie. - Wyniesiona do chwały ołtarzy Eurozja Fabris jest przykładem świętej matki, którą Kościół ukazuje w czasach kryzysu rodziny - podkreślił o. Longo. Dodał, że jej beatyfikacja wskazuje, że rodzina nie tylko przekazuje wiarę, ale sama jest prawdziwą drogą do świętości.

Kościół wobec rozruchów we Francji

Biskupi francuscy są poważnie zaniepokojeni zamieszkami ulicznymi, do jakich doszło w niektórych aglomeracjach kraju. Na peryferiach stolicy Francji od ponad tygodnia dochodzi do starć arabskiej i afrykańskiej młodzieży z policją. Sytuacja ciągle jest dramatyczna, podpalane są setki samochodów. Do starć doszło też w Marsylii i innych miastach Francji. Podczas sesji plenarnej w Lourdes hierarchowie wyrazili przekonanie, że represje i sianie grozy nie stanowią właściwej odpowiedzi na problemy społeczne. "Sprawą zasadniczą jest przygotowanie dla młodych pokoleń, często pozbawionych nadziei, godnej przyszłości" - czytamy w oświadczeniu Episkopatu Francji. Biskupi wskazują na potrzebę społecznego wsparcia wychowawców, instytucji zajmujących się nauczaniem i animatorów życia społecznego. Podkreślają znaczenie budowania więzi solidarności i zgodnego współżycia obywateli. W tym kontekście szczególne miejsce zajmują wspólnoty zakonne obecne w społeczeństwach miejskich. Zdaniem biskupów wśród przyczyn rozruchów znajdują się takie czynniki, jak: niedawna urbanizacja, wysokie bezrobocie wśród czarnej młodzieży, brak perspektyw na przyszłość oraz niestabilność życia rodzinnego.