"Człowiek jest i pozostanie istotą nieznaną" - napisał ks. Paweł Nowakowski w tekście "Przemijanie". Rzeczywiście tak jest, ale jednocześnie są czyny i postawy, których możemy spodziewać się po człowieku, jesteśmy ich pewni. Jedną z nich jest pamięć i wspomnienie tych, którzy odeszli. Dla nas, ludzi wiary, to wspomnienie jest tym ważniejsze, iż mocno wierzymy, że wszyscy oni zaznają życia w szczęśliwej wieczności.
Cmentarze to miejsca niezwykłe. Będąc tam, mamy wrażenie, jakby czas się zatrzymał. Spoczywają na nich nasi najbliżsi, kochani rodzice, dzieci, krewni, przyjaciele. Modląc się za ich dusze, wspominamy całe dobro, które pozostawili po sobie, czasami niestety i troski. Ziemia cmentarna zroszona jest łzami. Miejsce to napawa smutkiem i nostalgią za tymi, którzy przekroczyli już próg śmierci. Nagrobki są znakiem, niewielkim świadectwem ich życia i śmierci.
1 listopada, kiedy będziemy oddawać cześć Wszystkim Świętym, i kiedy będziemy także odwiedzać miejsca spoczynku naszych bliskich, pamiętajmy, że ma to sens, gdy wierzymy, że oni żyją.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 44/2005
