Potrzeba cierpliwości i wysłuchania

- Tak, rzeczywiście jest to bardzo specyficzna placówka lecznicza i dlatego różni się od zwykłych szpitali ogólnych. Jest miejscem pomocy i opieki nad chorymi psychicznie, osobami w depresji oraz pragnącymi wyzwolić się z różnego rodzaju uzależnień. Poza tym jest to ogromna placówka organizacyjna, na wszystkich oddziałach tego szpitala przebywa łącznie około tysiąca pacjentów. W tej pracy wspomaga mnie ksiądz wikariusz i, szczerze mówiąc, nie brakuje nam zajęcia w tej całej masie ludzi, chorób i problemów.

Na czym polega posługa duszpasterska kapelana szpitalnego?

- Przede wszystkim na odwiedzaniu chorych, rozmowie, udzielaniu sakramentu pokuty i Komunii świętej, udzielaniu sakramentu chorych, powszechnie nazywanym namaszczeniem chorych, zawsze podkreślam jednak, że nie jest to "ostatnie namaszczenie"! Zdarzają się chorzy, którzy wzbraniają się przed jego przyjęciem. I tutaj też jest zadanie dla kapłanów w szpitalu, aby uzmysłowić ludziom, że sakramenty są udzielane osobom żywym, a nie zmarłym. Chorzy uczestniczą też w codziennej Eucharystii w okolicznościowych nabożeństwach, takich jak Gorzkie żale czy Różaniec. Naszą opieką duszpasterską obejmujemy także podopiecznych Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego przy ulicy Orzeszkowej w Gnieźnie. Również ich przygotowujemy do przyjmowania sakramentów, na przykład Pierwszej Komunii Świętej czy chrztu św.

W pracy wspomagają nas także klerycy z Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie, którzy codziennie udzielają Komunii świętej chorym przebywającym na niektórych oddziałach, a my posługujemy dwa razy w tygodniu. Wtedy właśnie chorzy mogą przystąpić do spowiedzi św. lub po prostu porozmawiać z nami. Oczywiście personel szpitalny ma możliwość, i z tego korzysta, wzywania nas przez całą dobę przez siedem dni w tygodniu do chorych. Chciałbym tutaj też podkreślić, że niezwykłe zasługi dla tego szpitala miał mój poprzednik ks. kanonik Stanisław Fimiak, który tutaj pracował czterdzieści lat i on rzeczywiście stanowi wzór pracy kapelana.

Praca wśród chorych i cierpiących to na pewno obciążenie psychiczne i emocjonalne, które nie wszyscy potrafią wytrzymać.

- Przyznam szczerze, że bardzo się bałem podjęcia tej szczególnej posługi, a zwłaszcza tego wszystkiego, co wiąże się ze specyfiką szpitala specjalizującego się w leczeniu osób nerwowo i psychicznie chorych. Jednak już w pierwszych dniach mojego duszpasterzowania przekonałem się, że nie można lękać się ludzi chorych. Należy im po prostu poświęcić wiele czasu, do czego potrzeba wiele cierpliwości i płynącej z serca ochoty wysłuchania. Często chorzy są osamotnieni w swojej chorobie, opuszczeni przez rodzinę, szczególnie dotyczy to oczywiście pacjentów oddziałów psychiatrycznych, oddziałów geriatrycznych, czy też osób leczonych z różnych uzależnień.

Choroby i związanego z nią cierpienia nie da się zupełnie wyeliminować mimo postępów nauki i cywilizacji, są one nierozerwalnie związane z życiem człowieka, a człowiek, który cierpi, zadaje sobie pytanie "dlaczego ja?" i "jaki jest sens życia w cierpieniu?". Jak ksiądz odpowiada na takie pytania?

- Szczerze pani powiem, że częściej spotykam się ze stwierdzeniem, szczególnie na oddziałach geriatrycznych, że "Panu Bogu nie udała się starość". Wtedy staram się tłumaczyć, że takie są kolejne etapy naszego życia i jest to krzyż, który trzeba nieść i w tym naśladować Jezusa Chrystusa. Można to cierpienie ofiarować na przykład w intencji swojej rodziny i wtedy staje się ono łatwiejsze do zniesienia. Każdy inaczej przeżywa swoją chorobę, czasami, aby pomóc takiej osobie, trzeba poznać jej dotychczasowe życie, rodzinę i otoczenie.