Błogosławionaś Ty między niewiastami...

Autor natchniony w Księdze Powtórzonego Prawa tak opisuje treść Bożego błogosławieństwa: "Jeśli więc pilnie będziesz słuchał głosu Pana, Boga swego, wiernie wypełniając wszystkie Jego polecenia, które ja ci dziś daję, wywyższy cię Pan Bóg twój ponad wszystkie narody ziemi. Spłyną na ciebie i spoczną wszystkie te błogosławieństwa, jeśli będziesz słuchał głosu Pana Boga swego. Będziesz błogosławiony w mieście, błogosławiony na polu. Błogosławiony będzie owoc twego łona, plon roli... Pan sprawi, że twoi wrogowie, którzy powstaną przeciw tobie, zostaną pobici przez ciebie" (28,1-8).

Pan Bóg objawia wyjątkową godność Maryi

Stworzenie człowieka, ubogacenie go w dobra natury i nadprzyrodzone, nadzieja przebywania z Bogiem w wieczności, bliskość Boga stały się przedmiotem zazdrości i nienawiści szatana. Próżność i niewierność pierwszych rodziców stały się okazją ich upadku, zerwania przymierza i grzechu. Pan Bóg wymierzając karę i pokutę poszczególnym aktorom tej tragedii, zapowiedział nie tylko unicestwienie butnego planu szatana, ale i wskazał wykonawcę, mówiąc do kusiciela: "Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej; ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę" (Rdz 3,15).

Gdy wypełnił się czas przewidziany przez Opatrzność Bożą i na świat przyszła zapowiedziana niewiasta, Bóg wysyła swego posłańca, Archanioła Gabriela do Nazaretu, do domu, w którym mieszkała poślubiona Józefowi z domu Dawida, Maryja. Archanioł pozdrawia Ją jako pełną łaski i przyjaźni z Bogiem.

Więcej jeszcze o wielkości Maryi powiedziała Jej krewna, św. Elżbieta, matka św. Jana Chrzciciela. Gdy usłyszała głos pozdrowienia z ust Maryi, poruszyło się w jej łonie dziecię, a Duch Święty Ją napełnił. On to objawił Elżbiecie, jak wielką jest Ta, która ją nawiedza. Wtedy zawołała Elżbieta: "Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie". Pochwaliła też Maryję za Jej wiarę słowu Bożemu. "Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana" (Łk 1,45).

Wtedy to Najświętsza Dziewica wyśpiewała na cześć Trójcy Przenajświętszej hymn uwielbiający Boga, pełen wdzięczności; "Wielbi dusza moja Pana", a jednocześnie prorokowała o swoim wyniesieniu: "Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie narody, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, święte jest Jego imię".

Kiedy zaś - zgodnie z wymaganiem Prawa - przynieśli Rodzice Dzieciątko Jezus do świątyni, aby stawić Je przed Panem i złożyć za Niego ofiarę, starzec Symeon - sprawiedliwy i pobożny - zgodnie z obietnicą Ducha Świętego - wziął Dziecię w objęcia, wielbił Boga i błogosławił Maryję oraz Józefa.

Do chóru błogosławiących Najświętszą Pannę włączyła się też pewna niewiasta słuchająca Pana Jezusa nauczającego. Zachwycona głębią Jego nauki, Jego dobrocią, zawołała głośno:

"Błogosławione łono, które cię nosiło i piersi, które ssałeś". Lecz On rzekł: "Owszem, ale przecież błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je" (Łk 11, 27-28).

Kościół błogosławi i wysławia Maryję

Duch Święty, który razem z Ojcem i Synem wybrał przed wiekami Maryję na Matkę Zbawiciela, który Ją umiłował i napełnił szczególnymi darami (Jan Paweł II - 7.06.1987 r.) jako swoją mistyczną Oblubienicę, czuwał, aby Jej cześć, świętość oraz oddanie się Chrystusowi w Jego Kościele było nie tylko znane wierzącym, ale wpływało na ich życie i działanie.

Przez wieki papieże, biskupi, kapłani, zakonnicy i zakonnice głosili Jej chwałę i zachęcali wiernych do uwielbiania i wysławiania Matki Jezusowej. Święty Bernard, Doktor Kościoła, wielki Jej czciciel tak wołał do Niej: "Pomnij, o Najświętsza Panno Maryjo, że od wieków nie słyszano, aby ktokolwiek uciekając się do Ciebie, Twej pomocy wzywając. Ciebie o przyczynę prosząc, miał być przez Ciebie opuszczony..."

A cóż mówić o ludzie wiernym Kościołowi? Ochoczo podejmuje zadania uwielbienia Matki Pana, aczkolwiek nie zawsze uprzytamnia sobie, że modlitwę "Zdrowaś Maryjo" podało nam niebo, przynajmniej w pierwszej części, a druga część powstała nie bez udziału Ducha Świętego. Archanioł Gabriel - jak mówi nam Ewangelia - przekazał Boże przesłanie, napełniona Duchem Świętym Elżbieta dodała, a Kościół pielgrzymujący stosownie do swojego położenia, narażony na różne pokusy i trudności prosił o wstawiennictwo Tę, która jest naszą Orędowniczką, by prosiła za nami podczas naszej ziemskiej wędrówki i w godzinę naszej śmierci.

Historia Kościoła i chrześcijaństwa podaje nam dowody skuteczności naszej prośby. Tak w 1571 roku pod Lepanto starły się mniejsze siły chrześcijan z przeważającą flotą turecką, odnosząc druzgocące zwycięstwo, ponieważ papież zobowiązał Kościół do modlitwy różańcowej. Podobnie w 1683 roku, gdy Turcy zamierzali podbić Europę, oblegając Wiedeń, papież zabiegając o interwencję króla Jana Sobieskiego, nie zaniechał polecić Kościołowi modlitwy różańcowej. U nas w Polsce, gdy nastały czasy ucisku Kościoła, Prymas Tysiąclecia przebywający w Komańcz, układa "Jasnogórskie Śluby Narodu", złożone na Jasnej Górze 26.08.1956 roku. Tegoż roku Polacy cieszyli się "odwilżą" Października. Obecnie będąc członkami Unii Europejskiej, narażeni na próbę wiary, na bezbożne propozycje: aborcji, eutanazji, uznania zuchwałych żądań homoseksualistów i lesbijek, gorszenie dzieci, dziwną obojętność dużej części Narodu, musimy wołać do Tej, która jest "Błogosławioną między niewiastami" i pomocą daną naszemu Narodowi od Boga.