"Życie Duchowe"

Najnowszy numer "Życia Duchowego" publikuje fragmenty pamiętnika dziewczynki, która w wieku 15 lat, podczas wakacji 1928 roku, odebrała sobie życie. Jest to studium ogarniającej ją depresji, smutku i niewiary w to, że cokolwiek może przynieść nadzieję. Równie dobrze ten pamiętnik mógłby powstać teraz, w naszych czasach: smutek nie zna czasu, zawsze jest ten sam. Jezuita Jacek Prusak w tekście "Depresja a rozwój duchowy" pisze, że nasz wiek nazywany jest "wiekiem depresji". To prawda, że jeszcze nigdy o depresji tyle nie mówiono, choć przecież bywały czasy, że melancholia bywała nawet modna. Ta "moda" zabrała wiele istnień ludzkich. Ks. Prusak jednak stara się określić kryteria, które pozwolą psychologom i duchownym odróżnić osoby chore na depresję od osób mających kryzysy duchowe i będących w stanie duchowego strapienia lub przechodzących przez etapy oczyszczeń nocy ciemnej. Jaki pożytek można mieć z depresji? - o tym pisze także inny jezuita Stanisław Morgalla. "Poza kręgiem moich bliskich mam tylko jednego wiernego przyjaciela, mój smutek" - ten cytat najsmutniejszego filozofa świata Kierkegaarda otwiera artykuł ks. Kazimierza Wolsza, który pokazuje jego drogę od beznadziejnego smutku do radości "płynącej ze wspólnotowego przeżywania wiary, rodzącej się również wtedy, gdy chrześcijanie nie dorastają do nakreślonych w Biblii ideałów". A poza tym rozważania ks. Seremaka nad drugim z ośmiu błogosławieństw: dlaczego "błogosławieni smutni" oraz analiza doświadczenia śmierci dziecka w "Trenach" Jana Kochanowskiego, a także teksty ks. Rupnika i Hanny Gronkiewicz-Waltz na progu wejścia Polski do Unii Europejskiej.