Odszedł kapłan wielkich zasług

Śp. ksiądz kanonik Jan Tadych urodził się 11 czerwca 1932 roku w Kościerzynie Małym. W 1949 roku, po ukończeniu liceum pedagogicznego w Złotowie wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego w Bydgoszczy, a po dwóch latach do Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie. Koledzy z czasów seminarium wspominają, iż wyróżniał się otwartością, aktywnością i wielkim zaangażowaniem we wszystkim, co czynił.

- Miał naturę działacza. Był dobrym organizatorem, który w każde przedsięwzięcie wkładał wiele serca i sił - mówi ks. prał. Tadeusz Kujawski. W podobnym duchu wypowiada się także ks. prał. Tadeusz Makowski. - To był kapłan z charyzmą. Wykazywał się rysem apostolstwa, które wykracza poza przyjęte ramy i nie ogranicza li tylko do wypełniania zadań pastoralnych. Zawsze otwarty, zawsze życzliwy, zawsze czymś zajęty. Takim go zapamiętam.

Zapał nigdy go nie opuścił

W 1957 roku śp. ks. kanonik Jan Tadych przyjął święcenia kapłańskie z rąk ks. bp. Lucjana Bernackiego i rozpoczął posługę kapłańską jako wikariusz w parafii pw. św. Józefa w Inowrocławiu. Przez kolejnych osiem lat był wikariuszem w: Damasławku, Strzałkowie, Strzydzewcu, Solcu Kujawskim, Kruszwicy, Wysokiej oraz Gębicach. W 1966 roku został mianowany proboszczem parafii we Wszembórzu. Ksiądz biskup Bogdan Wojtuś wspomina, iż był zbudowany jego wielkim zapałem oraz gorliwością, z jaką krzewił wśród wiernych głęboką duchowość liturgiczną. Ten zapał - jak mówi - nigdy go nie opuścił. Po 13 latach pracy duszpasterskiej we Wszembórzu śp. ks. Jan Tadych objął parafię pw. MB Królowej Polski w Żninie, a po kolejnych trzech latach parafię pw. św. Antoniego w Inowrocławiu. W 1982 roku został proboszczem parafii pw. św. Stanisława w Żydowie. Jego poprzednik, ks. kan. Szczepan Pieszczoch, przyznaje, iż stery wspólnoty oddał w bardzo dobre i troskliwe ręce.

Troszczył się o powołania kapłańskie

Przez wiele lat śp. ks. kan. Jan Tadych godził pracę duszpasterską z obowiązkami wykładowcy muzyki liturgicznej w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie oraz funkcją zastępcy przewodniczącego Archidiecezjalnej Komisji Liturgicznej. Był ponadto członkiem Rady Duszpasterskiej, Komisji Organistowskiej oraz stał na czele Archidiecezjalnej Komisji ds. Powołań. W 1993 roku powołał do życia Stowarzyszenie Wspierania Powołań Kapłańskich Archidiecezji Gnieźnieńskiej, które jest jednym z najpiękniejszych dzieł, jakie po sobie pozostawił. Dzięki jego niesłabnącemu zapałowi organizacja ta od ponad 10 lat wspiera zarówno duchowo, jak i materialnie przygotowujących się do kapłaństwa młodych ludzi oraz emerytowanych kapłanów. Współpracująca z nim przez wiele lat Wiesława Kozakowska wspomina, iż zwykł był mawiać, że nie może być tak, aby ktoś z powodu ubóstwa materialnego musiał z drogi do kapłaństwa zawrócić. Zdaniem rektora gnieźnieńskiego seminarium ks. kan. Bogdana Czyżewskiego, jego zasług na rzecz budowania dzieła powołań kapłańskich nie sposób przecenić.