Gdzie i w jakim celu przechowuje się Najświętszy Sakrament?

Miejsce przechowywania Najświętszej Eucharystii powinno ułatwiać prywatną adorację. Chodzi o to, by wierni mogli właśnie tutaj z pożytkiem oddawać cześć Panu poprzez indywidualną modlitwę. Cel ten łatwiej można osiągnąć, jak czytamy we wstępie polskiego przekładu księgi liturgicznej "Komunia święta i kult tajemnicy eucharystycznej poza Mszą świętą", przez przygotowanie kaplicy oddzielonej od nawy środkowej, zwłaszcza w tych kościołach, gdzie częściej odbywają się śluby lub pogrzeby oraz w tych, które są licznie nawiedzane przez pielgrzymów czy przez turystów zwiedzających zabytki sztuki i historii.

Do przechowywania Najświętszej Eucharystii należy przeznaczyć jedno tabernakulum w danym kościele czy kaplicy. Powinno być ono, jeśli na stałe przechowuje się w nim Postaci konsekrowane, nieusuwalne, wykonane z trwałego materiału, nieprzezroczyste i tak zamknięte, by wykluczyć w miarę możliwości niebezpieczeństwo profanacji. Należy je umieścić w odznaczającej się, widocznej, stosownie przyozdobionej i sprzyjającej modlitwie części kościoła czy kaplicy. Dla poważnej przyczyny, np. w przypadku realnego niebezpieczeństwa profanacji, zwłaszcza w porze nocnej, Najświętszy Sakrament wolno przechowywać w innym, bezpiecznym i stosownym miejscu. W każdym przypadku mający pieczę nad kościołem czy kaplicą ma obowiązek zadbania o to, by klucz od tabernakulum, w którym znajdują się konsekrowane Postaci, był najstaranniej strzeżony (por. kan. 938 KPK).

Według przyjętego zwyczaju, przed tabernakulum, w którym jest przechowywana Najświętsza Eucharystia, powinna nieustannie płonąć specjalna lampka, oznaczająca i wyrażająca cześć dla obecności Chrystusa. Jeśli jest to możliwe, to zgodnie z tradycją lampka ta powinna być podsycana olejem lub woskiem (por. kan. 940 KPK).

Konsekrowanych Hostii oczywiście nie "wsypuje się" bezpośrednio do tabernakulum, lecz wcześniej należy umieścić je w puszce lub innym stosownym naczyniu (głęboka patena) i z czcią postawić je w schludnym tabernakulum wyłożonym najlepiej białym korporałem. Ilość Postaci konsekrowanych powinna być dostosowana do liczby wiernych chorych i przystępujących do Komunii św. poza Mszą św. Około raz na dwa tygodnie należy pamiętać o renowacji Sanctissimum (por. kan. 939 KPK).

Cel przechowywania Eucharystii poza Mszą św. jest trojaki: udzielanie Wiatyku; rozdawanie Komunii św.; adoracja.

Zasadniczym i pierwotnym celem zawsze było udzielanie Wiatyku, a więc "Pokarmu na życie wieczne", Komunii udzielanej osobom umierającym. Drugorzędnym zaś rozdzielanie Komunii poza Mszą św. i adoracja. To zachowywanie świętych Postaci dla chorych z czasem wytworzyło zwyczaj adorowania Najświętszej Eucharystii przechowywanej w świątyniach. Aktualnie kult adoracji opiera się na mocnej i trwałej podstawie przede wszystkim dlatego, że wiara w rzeczywistą obecność Chrystusa w sposób naturalny prowadzi do zewnętrznego i publicznego jej uwidocznienia.