Obrzęd pojednania wielu penitentów z indywidualną spowiedzią i rozgrzeszeniem

Jeśli chodzi o samo sprawowanie sakramentu pokuty, to przebiega ono najczęściej zgodnie z obrzędem

pojednania pojedynczych penitentów, tak jak to zostało przedstawione wcześniej. Bywa jednak niekiedy, że gromadzą się grupy wierzących, np. w ramach rekolekcji czy dni skupienia, i jedną z części ich "ćwiczeń duchowych" jest sakrament pokuty, do którego w sposób szczególny się przygotowują. Stosuje się wtedy tzw. obrzęd pojednania wielu penitentów, który przygotowuje ich do indywidualnej spowiedzi świętej.

Gdy gromadzi się wiele osób w celu uzyskania sakramentalnego pojednania, należy ich do tego właściwie przygotować - dokonuje się to w ramach nabożeństwa słowa Bożego. Oczywiście w nabożeństwie tym mogą wziąć udział wierni, którzy w innym terminie przystąpią do tego sakramentu. Wspólne nabożeństwo przygotowujące do spowiedzi jaśniej ukazuje kościelną naturę pokuty. W czasie tej celebracji zgromadzeni: - słuchają Słowa Bożego, które głosi miłosierdzie Boże i wzywa ich do nawrócenia; - badają zgodność swojego życia ze Słowem Bożym i wspierają się wzajemnie modlitwą; - gdy każdy indywidualnie wyzna swoje grzechy i otrzyma rozgrzeszenie, wspólnie wysławiają Boga za wielkie sprawy dokonane na rzecz ludu, który nabył dla siebie krwią swojego Syna.

Gdy grono zebranych jest na tyle duże, że spowiedź uległaby nadmiernemu przedłużeniu, warto zadbać o to, by zaprosić kilku czy nawet kilkunastu kapłanów, aby mogli oni w odpowiednim czasie i miejscu wysłuchać spowiedzi poszczególnych penitentów i udzielić im rozgrzeszenia.

Sam obrzęd pojednania wielu penitentów z indywidualną spowiedzią i rozgrzeszeniem powinien wyglądać w sposób następujący: - wszyscy zgromadzeni śpiewają odpowiednią pieśń; - kapłan pozdrawia wiernych oraz, wprowadzając w nabożeństwo, poucza o porządku, jaki należy zachować; - wzywa do cichej modlitwy i po chwili milczenia sam ją odmawia; - czyta się odpowiednio dobrane Słowo Boże, w którym głos Boży wzywa ludzi do nawrócenia i coraz większego upodobnienia się do Chrystusa, albo staje przed oczyma tajemnica pojednania przez śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa oraz dar Ducha Świętego, czy wreszcie przedstawia się sąd Boga o tym, co jest dobre i złe w życiu ludzi, aby oświecić i ułatwić przeprowadzenie rachunku sumienia; - wygłasza się homilię, która powinna doprowadzać słuchających do rachunku sumienia, odwrócenia się od grzechów i nawrócenia się do Boga; powinna przypominać wiernym, że grzech zwraca się przeciw Bogu, przeciw wspólnocie, konkretnemu bliźniemu, a także przeciw samemu grzesznikowi; powinna uświadomić, że nieskończone miłosierdzie Boże, które przewyższa wszystkie nasze grzechy i którym się kierując, Bóg nieustannie wzywa nas do siebie; potrzebę wewnętrznego nawrócenia, które skłania również do naprawienia szkód spowodowanych przez grzech; społeczny charakter łaski i grzechu, dzięki czemu akty pojedynczych chrześcijan w jakiś sposób wpływają na całe Ciało Kościoła; dzieło naszego zadośćuczynienia, które czerpie moc z zadośćuczynienia Chrystusa i prócz uczynków pokutnych wymaga okazywania prawdziwej miłości Boga i bliźniego; - po homilii dłuższy czas milczenia, umożliwiający wiernym zrobienie rachunku sumienia i wzbudzenie żalu za grzechy (w tym czasie kapłan, diakon lub inny posługujący może pomagać zgromadzonym w zrobieniu rachunku sumienia i wzbudzenia żalu); - jeśli wyda się to właściwe, prowadzony rachunek sumienia i wzbudzenie żalu mogą zastąpić homilię, w takim jednak przypadku winny się rozpocząć wyraźnym nawiązaniem do tekstu Pisma Świętego wcześniej odczytanego; - wszyscy pochyleni lub na klęcząco odmawiają formułę spowiedzi powszechnej; - jeśli przemawiają za tym okoliczności, na stojąco, odmawiają modlitwę litanijną lub śpiewają odpowiednią pieśń, wyrażającą wyznanie grzechów, skruchę serca, prośbę o przebaczenie oraz ufność w Boże miłosierdzie; - obowiązkowo odmawia się Modlitwę Pańską; - kapłani udają się na miejsca przeznaczone do słuchania spowiedzi; - penitenci podchodzą do wybranego kapłana i po przyjęciu odpowiedniego zadośćuczynienia, otrzymują od niego rozgrzeszenie; - po wysłuchaniu spowiedzi kapłani wracają do prezbiterium; - kapłan przewodniczący wzywa wszystkich do dziękczynienia i wysławiania Bożego miłosierdzia; - nabożeństwo kończy się modlitwą wielbiącą Boga za Jego wielką miłość, którą nam okazał; - przewodniczący błogosławi zebranych; - kapłan lub diakon żegna zgromadzonych.

Oto schemat celebracji nabożeństwa, które gromadzi większą liczbę wiernych mających zamiar skorzystać z sakramentu pojednania. Na pewno może być to okazją do głębokiego przeżycia tego spotkania z Bogiem przebaczającym, warto więc, by organizujący takie nabożeństwa dopracowywali każdy szczegół, który może w sposób istotny wpłynąć na właściwe przygotowanie oraz szczerą spowiedź zgromadzonych osób.