Blask góry Tabor

Pierwsza niedziela Wielkiego Postu kazała przyjrzeć się przeciwnościom, które muszą nas spotkać, jeśli zdecydujemy się wyruszyć w drogę, na którą zaprasza nas Bóg. Druga niedziela zaprasza nas z kolei do przyjrzenia się celowi, ku któremu zmierzamy. Podobnie jak Jezus – zgodnie z wiernie powtarzaną przez ojców Kościoła interpretacją – umacnia swoich uczniów objawieniem góry Tabor przed cierpieniem krzyża, Kościół także chce pomóc nam w wielkopostnej wędrówce, przypominając olśniewające perspektywy wiary, które mają nieść pokój umysłu i serca w czasie przeciwności.
Pierwsze czytanie przypomina nam postać Abrama – Abrahama, daną mu obietnicę i zawarte z nim przymierze, ale może także szerzej – całą jego historię, która należy przecież do najważniejszych w historii Izraela i chrześcijaństwa. Historia ta każe nam z jednej strony dostrzec spektakularną realizację Bożych obietnic – wszyscy potomkowie trzech religii monoteistycznych są „synami Abrahama”, Abraham zdziwiłby się, z jak wielkim rozmachem Bóg zrealizował dane mu słowo. Z drugiej jednak strony, jest ona też przestrogą – Boże obietnice realizowane są według Bożych zamysłów, a nie według tego, co mielibyśmy ochotę sami Bogu podyktować. Walcząc o realizację jakichkolwiek Bożych celów w naszym życiu, musimy się z obydwoma aspektami historii Abrahama liczyć.
Ewangelia pozwala z kolei uchwycić istotę Bożego planu dla nas. To wsłuch(iw)anie się w słowo Jezusa, wybranego i umiłowanego Syna Bożego ma być dla nas zarówno sposobem na wędrowanie, jak i jego celem. Jak w świetle błyskawicy – dzięki Przemienieniu – mamy szansę zrozumieć, że podążamy za Bożym Synem. A zatem, jak zgodnie tłumaczą nam to autorzy Nowego Testamentu, celem wędrówki jest usynowienie – my także możemy i mamy stać się synami w Synu, czy też dziećmi Bożymi.
Drugie czytanie naprowadza nas na to, że synowska przemiana, która się w nas dokonuje, ma być czymś bardzo konkretnym. W pełni doświadczymy jej w przyszłym życiu – ojczyźnie, ku której zmierzamy. Jest ona jednak także widoczna już „po tej stronie” w życiu tych wszystkich – świętych – którzy zdecydowali się, by pójść drogą Chrystusa i jego naśladowców – apostołów.