W nieznane

Druga niedziela Wielkiego Postu przypomina nam z jednej strony cel i sens naszego wielkopostnego – i życiowego – wędrowania (scena przemienienia), z drugiej strony sposób, w jaki ono się zwykle dokonuje (historia Abrahama w pierwszym czytaniu).

Abraham, ruszając z Charanu, ma 75 lat. To wiek, który wiążemy słusznie z odpoczynkiem, a nie z decyzjami o radykalnych zmianach. Jego decyzja o opuszczeniu ówczesnej cywilizacji i wędrówce do nieznanego kraju była skokiem w przepaść – zgodą na ciemność i lęk, które towarzyszą każdej takiej migracji.

Najtrudniejszy w historii relacji Abrahama z Bogiem był z pewnością upływ czasu. Między pierwszą obietnicą przywołaną w czytaniu a narodzinami Izaaka miną, według biblijnej opowieści, 24 lata. Gdy w wieku 99 lat Abraham słyszy o synu, reaguje sarkastycznie (Rdz 17, 17–18), a jego żona po prostu się śmieje (18, 12). Jakby tego było jeszcze mało, gdy syn zaczyna dorastać, Abraham otrzymuje polecenie złożenia go w ofierze (22, 2). Trudno sobie wyobrazić serię zdarzeń zdających się bardziej kwestionować wolę Boga wypełnienia złożonej wcześniej obietnicy.

Historia Abrahama uczy nas jednak także, że Bóg dotrzymuje słowa. Abraham jest przecież ojcem w wierze nas wszystkich. Co więcej, to „nas wszystkich” obejmuje również wyznawców judaizmu i islamu. Okazuje się więc, że Bóg spełnił swoją obietnicę w sposób przekraczający wszystko, co moglibyśmy sami wymyślić i zaplanować.

Niełatwo jest wyruszyć w wędrówkę wiary, do której zaprasza nas przykład Abrahama. Niełatwo jest też na tej drodze wytrwać. Nikt nie może obiecać nam, że będzie to droga łatwa. Wręcz przeciwnie: Krzyż – znak umieszczony w centrum chrześcijaństwa – ma nam przypominać, iż nie ma prawdziwego życia bez odwagi umierania dla siebie. Nikt też nie może określić, kiedy i w jaki sposób Bóg urzeczywistni swoje obietnice.

Historia Abrahama może jednak pomóc nam także zrozumieć, że realizacje Bożych obietnic przekraczają nasze najśmielsze wyobrażenia. Nie bójmy się więc naszych ciemności i lęków. Miejmy odwagę iść dalej. I to niezależnie od tego, ile mamy lat. Historia Abrahama uczy nas, że to, co najlepsze, jest wciąż przed nami.

Słowa Ewangelii według św. Mateusza  

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba oraz brata jego, Jana, i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, rozmawiający z Nim.

Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza».

Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!». Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli. A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: «Wstańcie, nie lękajcie się!». Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa.

A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im, mówiąc: «Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie».

Mt 17, 1–9