Wiara podstawą powołania

Niedojrzała wiara

W wierze niektórych chrześcijan jest więcej magii, przesądów i naiwności niż dojrzałej wiary. Dojrzała wiara chrześcijańska jest racjonalna, gdyż oparta na objawieniu się Boga, który w swoim wcielonym Synu zaskakuje nas swoją mądrością i miłością. Nikt z nas nie wymyśliłby Boga, który przychodzi do nas osobiście w ludzkiej naturze, chociaż wie, że Go zabijemy. Nikt z nas nie sformułowałby tak precyzyjnie i całościowo norm moralnych, które proponuje Ewangelia i których zasadność potwierdza codzienne doświadczenie. Największym zagrożeniem dla wiary w Boga nie jest nauka, rozum czy niewiara, lecz postępowanie niezgodne z naturą i powołaniem człowieka. Nic nie oddala od Boga tak, jak brak miłości. Za ateizmem i agnostycyzmem, za wiarą we wróżby, horoskopy i przesądy, za wiarą w to, co głoszą modne obecnie ideologie, za wiarą w zwierzęcość człowieka czy w istnienie łatwo osiągalnego szczęścia, kryje się kryzys wartości i moralności, kryzys sumienia i więzi międzyludzkich, kryzys miłości i odpowiedzialności. Człowiek jest w stanie wierzyć tylko w to, co leży w zasięgu jego postępowania i co jest zgodne z jego aktualnymi aspiracjami.

Nikt z nas nie stoi w obliczu wyboru między wiarą a niewiarą, a jedynie między wiarą racjonalną a wiarą naiwną, między wiarą religijną a wiarą niereligijną. Wiara niereligijna polega na przekonaniu, że da się racjonalnie wytłumaczyć istnienie człowieka, który potrafi myśleć, decydować i kochać poprzez założenie, że świadomość, wolność i miłość wzięły się znikąd. Taką wiarę wyznają ateiści. Zdolność do wiary i zawierzenia jest warunkiem egzystencji człowieka, gdyż na wierze opiera się nawet tak podstawowe przekonanie, jak to, że warto żyć, pracować i kochać, że warto podejmować wysiłek mierzenia się z twardą nieraz rzeczywistością nawet wtedy, gdy jeszcze nie jest dla nas jasny sens naszego istnienia. Specyfiką wiary religijnej jest to, że ze swej natury prowadzi ona człowieka do całkowitego zaangażowania się po stronie prawdy, w którą uwierzył i do podporządkowania swego życia wymaganiom, jakie ta prawda stawia.

Powołani do wielkiej miłości

Wiara chrześcijańska to wiara w to, że jestem stworzony przez Boga z miłości i do miłości. To wspólne powołanie każdego młodego człowieka. Niektórych z nas Bóg powołuje do miłości w ramach kapłaństwa czy życia konsekrowanego po to, byśmy byli szczególnymi świadkami miłości Boga oraz Jego wierności wobec każdego człowieka. Papież Benedykt XVI stawia pytanie, które jest szczególnie ważne dla dziewcząt i chłopców, którzy stoją w obliczu wyboru swojej drogi dorosłego życia: ?Na czym polega wierność Boga, której mamy zawierzyć z niewzruszoną nadzieją? Na Bożej miłości. Bóg, który jest Ojcem ? za sprawą Ducha Świętego ? wlewa w nasze wnętrze swoją miłość (por. Rz 5, 5). To właśnie ta miłość, która objawiła się w pełni w Jezusie Chrystusie, jest wezwaniem dla naszego istnienia, domaga się odpowiedzi na temat tego, co chcemy uczynić z naszym życiem i co jesteśmy w stanie ofiarować, aby to życie zrealizować w pełni. Miłość Boga porusza się czasem po drogach, których nie przewidujemy, lecz zawsze dociera do tych, którzy pozwalają się znaleźć. (?) W sposób szczególny pragnę zwrócić się do Was, młodzi, i powtórzyć Wam: ?Czym byłoby Wasze życie bez tej miłości? Bóg troszczy się o człowieka od stworzenia aż do końca czasów, kiedy wypełni swój projekt zbawienia. W Zmartwychwstałym Panu mamy pewność naszej nadziei? (Przemówienie do młodzieży diecezji San Marino, 19.06. 2011).

Jezus wie o tym, że młodzi ludzie pragną być szczęśliwi i że marzą o życiu w wielkiej miłości. On w pełni rozumie każdego człowieka i każdemu wskazuje najlepszą z możliwych dróg życia. Także dzisiaj Jezus powtarza: ?Pójdź za Mną!? (Mk 10, 21). ?Pójść za Jezusem oznacza zanurzyć swoją wolę w Jego woli, dać Mu naprawdę pierwszeństwo, postawić Go na pierwszym miejscu przed wszystkim, co składa się na nasze życie: przed rodziną, pracą, osobistymi zainteresowaniami, przed samym sobą. Pójść za Jezusem to złożyć własne życie w Nim, trwać w zażyłej intymności z Nim? (Benedykt XVI, orędzie 2013). Dzięki Jezusowi każdy z młodych ludzi może odkryć i wiernie zrealizować Boże powołanie do takiej radosnej miłości ? w małżeństwie, kapłaństwie czy życiu konsekrowanym ? jakiej ten świat ani nam dać, ani zabrać nie jest w stanie.

Warto wsłuchać się w słowa życzeń, które Ojciec Święty Benedykt XVI w swoim orędziu na tegoroczny Tydzień Modlitw o Powołania skierował do tych, którzy stoją w obliczu wyboru drogi dorosłego życia: ?Życzę młodym, by pośród wielu propozycji powierzchownych i nietrwałych, potrafili rozwijać pragnienie wysokich wartości i celów oraz dokonywać radykalnych wyborów na rzecz służby bliźniego śladami Jezusa. Drodzy Młodzi, nie lękajcie się pójść za Jezusem i podążać wymagającymi, odważnymi drogami miłości oraz ofiarnego zaangażowania! Wtedy będziecie szczęśliwi, że służycie, będziecie świadkami tej radości, której świat dać nie może, będziecie żywym płomieniem miłości nieskończonej i wiecznej, nauczycie cię dawać uzasadnienie tej nadziei, która w was jest!?.