W piątek 26 kwietnia upłynie dziesięć lat od dnia przyjęcia święceń biskupich przez biskupa diecezjalnego włocławskiego Wiesława Alojzego Meringa. To również rocznica ingresu Jego Ekscelencji do katedry Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku i objęcia pasterskich rządów w naszej diecezji.
Mianowany 25 marca 2003 r. przez Ojca Świętego Jana Pawła II biskupem diecezjalnym diecezji włocławskiej, nowy ordynariusz przyjął za dewizę swej posługi słowa Iustitia, pax et gaudium, zaczerpnięte z Listu św. Pawła do Rzymian (14, 17): „Królestwo Boże (...) to sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym”. Głównym szafarzem święceń biskupich był ówczesny nuncjusz apostolski w Polsce abp Józef Kowalczyk, a współszafarzami biskup diecezjalny pelpliński Bernard Szlaga i ks. bp Bronisław Dembowski, poprzednik ks. bp. Meringa na stolicy włocławskiej. Na mocy tego sakramentu biskup kieruje swoją diecezją jako zastępca i legat Chrystusa.
Dziś, po dziesięciu latach, na nowo wspominamy i przeżywamy tamto wydarzenie i tamtą radość. Dziękujemy Bogu za naszego pasterza, za lata jego posługi. Obdarzony łaską apostolskiego powołania ks. bp Mering został wezwany, by przewodził Kościołowi włocławskiemu w ziemskiej pielgrzymce do ojczyzny, która jest w niebie. Pełni urząd posługiwania nauczycielskiego, kapłańskiego i pasterskiego. Nie sposób tu wymienić ogromu zadań, które na nim spoczywają. Jest szafarzem Bożych misteriów, umacnia naszą wiarę, objawia nam tajemnice Boga, ukazuje Jego miłość. Jest szafarzem, zarządcą i strażnikiem sakramentów Chrystusa w Kościele włocławskim, głosi Dobrą Nowinę o zbawieniu dokonanym w Jezusie Chrystusie. Ustanawia przepisy prawne, troszczy się o powołania kapłańskie, misyjne i zakonne, o formację kleryków, duchowieństwa, osób konsekrowanych i świeckich. Otacza nas ojcowską i braterską miłością; gdy trzeba – cierpliwie i umiejętnie napomina. Spieszy z pomocą Kościołom, które tego potrzebują i modli się za nas wszystkich, błagając Boga o liczne łaski płynące z pełni Chrystusowej świętości.
Tradycja chrześcijańska od początku zwracała uwagę na kwestię przywiązania i szacunku, którymi lud winien darzyć swojego pasterza: „Ci z was, którzy należą do Boga i Jezusa Chrystusa, stoją przy biskupie” – mówił św. Ignacy Antiocheński (List do Filadelfian 3, 2). Mieszkańcy diecezji włocławskiej wielokrotnie dowiedli swojego przywiązania, wierności i poważania swojego pasterza. Podczas każdej Mszy św. kapłan wymieniając imię swojego biskupa uświadamia nam potrzebę nieustannej pamięci modlitewnej o tym, który został posłany, aby przewodził, a zarazem towarzyszył nam w drodze. Ufamy, że nasze wytrwałe modlitwy wspierają ks. bp. Meringa.
Dziękujemy, Czcigodny Księże Biskupie, za każdy dzień pasterskiej misji, która rodzi nadzieję w naszych sercach. Wyrażamy wdzięczność za trud kierowania diecezją i troskę o wzniosłe piękno liturgii, za rozważne działania służące dobru Kościoła i słowa, które zapadają w ludzką pamięć i przynoszą owoce w postaci szlachetnych, mądrych czynów. Niech dobry Bóg udziela Księdzu Biskupowi swej mocy, błogosławi, darzy zdrowiem, radością, pokojem i siłami potrzebnymi do dalszej służby Chrystusowi i zarządzania naszym wspólnym domem: Kościołem włocławskim.
Zespół redakcyjny „Ładu Bożego”
