Kobieca droga ku świętości

Wcześniej kwestią tą zajął się między innymi Jan XXIII, który w encyklice Pacem in terris uznał promocję kobiety za znak czasu, oraz symbolicznie Paweł VI, który ogłosił Katarzynę ze Sieny oraz Teresę Wielką doktorami Kościoła. Dopiero jednak Jan Paweł II uczynił z nauki o kobiecie jeden z wiodących motywów swojego pontyfikatu i ukazał jej miejsce i zadania w planie Bożym.

Geniusz kobiety

Jan Paweł II szeroko zajmował się tym, co nazywał „geniuszem kobiety”, który polega na jej miłości. Kobieta jest tą, w której porządek miłości znajduje zakorzenienie i która ów porządek wprowadza w świat, nie pozwalając zdominować się męskiemu porządkowi władzy. Miłość wzywa ją również do posłusznego oddania się na służbę ludzi. Miłość czyni kobietę wrażliwą na człowieka i na wszystko, co składa się na jego dobro – dlatego jej właśnie w sposób szczególny człowiek został zawierzony. Papież zwraca uwagę na wyjątkową rolę kobiet w kwestii „radykalnej afirmacji wartości życia”. To one spełniają w tej dziedzinie jedyne w swoim rodzaju zadanie, ze względu na ścisłą więź, jaka łączy je z przekazywaniem życia. Kobieta według Jana Pawła II „bardziej jeszcze niż mężczyzna widzi człowieka, ponieważ widzi go sercem. Widzi go niezależnie od różnych układów ideologicznych czy politycznych. Widzi go w jego wielkości i w jego ograniczeniach i stara się wyjść mu naprzeciw oraz przyjść mu z pomocą”.

Silna płeć

Kobieta jest tą, która bardzo szybko osiąga dojrzałość, przeświadczenie o wartości życia i odpowiedzialność za nie; ona też ma zdolność do przeciwstawiania się trudnościom, do czynienia życia możliwym mimo sytuacji ekstremalnych, do pielęgnowania odważnego poczucia przyszłości, do opamiętywania ze łzami wartości każdego życia ludzkiego.

Kobieta w oczach Jana Pawła II jest „silniejszą płcią” w kwestii wyznania wiary i ma przed sobą określone zadania. Najważniejszym z nich jest aktywna obecność w rodzinie i branie w niej odpowiedzialności za formowanie jej członków do bezinteresownej miłości. W 2003 r. papież mówił do kobiet chorwackich: „Bądźcie świadome waszego wzniosłego powołania żon i matek i nadal patrzcie na każdą osobę oczami serca, wychodźcie jej naprzeciw, bądźcie blisko niej, kierując się wrażliwością, która cechuje instynkt macierzyński. Wasza obecność w rodzinie, społeczeństwie i wspólnocie kościelnej jest nieodzowna”.

Macierzyństwo

Macierzyństwo nie jest tylko faktem biologicznym, ale przede wszystkim wydarzeniem moralnym i osobistym o znaczeniu religijnym. Ojciec Święty zauważa: „Chociaż prawdą jest, że zadania matki powinny być koordynowane z obecnością i obowiązkami ojca, to jednak kobieta odgrywa ważniejszą rolę w początkowym okresie każdego ludzkiego życia”. Od kształtu macierzyństwa zależy więc kształt ojcostwa mężczyzny, który uczy się od kobiety bycia rodzicem.

W społeczeństwie

Geniusz kobiety znajduje swoje odbicie również w życiu społecznym. Papież zauważa, że w tej przestrzeni dokonano wielu nadużyć w stosunku do kobiet, i kieruje swoją wdzięczność do kobiet zaangażowanych nie tylko we własnej rodzinie, ale i na zewnątrz niej: do pracujących w przedszkolach, szkołach, uniwersytetach, domach opieki, parafiach, stowarzyszeniach i ruchach, poświęcających się na rzecz bezbronnych. Wdzięczność ta pozostaje w związku z dostrzeżeniem niedoli kobiet i docenieniem ich dotychczasowego wkładu w życie społeczne. Wkład ten, jak zauważa Papież, był nie mniejszy niż ten, który wnieśli mężczyźni, a w większości przypadków odbywający się w o wiele trudniejszych okolicznościach: „Myślę w szczególności o kobietach, które umiłowały kulturę i sztukę oraz im się poświęciły, mimo niesprzyjających warunków, często pozbawione jednakowego dostępu do oświaty, niedoceniane, narażone na niezrozumienie, a nawet na brak uznania ich wkładu intelektualnego. (...) Chociaż czas zatarł wiele materialnych świadectw ich działania, nie sposób nie dostrzec ich błogosławionego wpływu na życie kolejnych pokoleń aż do naszych czasów. Ludzkość zaciągnęła ogromny dług wobec tej „tradycji” kobiecej. Jakże często oceniano kobietę w przeszłości i ocenia się jeszcze dzisiaj bardziej według wyglądu zewnętrznego niż jej zdolności, profesjonalizmu, inteligencji, bogactwa wrażliwości, czyli ostatecznie według jej godności!”.

Cytaty Jana Pawła II pochodzą z Listu do kobiet, listu apostolskiego Mulieris dignitatem i homilii wygłoszonej w Dubrowniku 6 czerwca 2003 r.