Ujęła mnie zarówno jego wysoka kultura osobista, jak i przepiękna polszczyzna, którą się posługiwał. Denerwował się na usługi świadczone przez przewoźnika, gdyż miał jedną przesiadkę w drodze do celu i bał się, że nie zdąży. W pewnym momencie podeszła do nas starsza pani, pytając o stację, na której chciała wysiąść, gdyż miała kłopoty ze wzrokiem. Staruszek natychmiast zaoferował pomoc, szarmancko świadcząc tę życzliwość.
Pomyślałem sobie, jak bardzo są niewspółcześni, nie ze względu na przepaść wiekową, co przez sposób bycia. W ich rozmowie nie tylko nie było wulgaryzmów, pretensjonalności, ale w naturalny sposób odnosili się z wielkim szacunkiem do siebie nawzajem. Obecnie, co prawda, niektórzy dostrzegają w społeczeństwie język nienawiści, jednakże, co ciekawe, piętnując go, sami się nim posługują.
Dlaczego człowiek tak często odpłaca złem za zło? Czy Polak dla Polaka musi być wilkiem? Przecież żyjemy w tym samym kraju, mamy wspólny cel. Chcemy, aby było lepiej. I nawet, jeśli mamy różne poglądy, to czy naprawdę tak sporadycznie stać nas kulturę wypowiedzi? Polacy nie gęsi. Fakt. Klną jak szewcy.
Patriotyzm to nie tylko walka o niepodległość. To umiemy całkiem dobrze. Ociec prać? Prać! W sytuacji realnego i jawnego zagrożenia nasz naród potrafi się niebywale zorganizować, by bronić swojego. Co jednak zrobić, kiedy wolność zdobędziemy, kiedy dobro Ojczyzny jest realnie, choć niejawnie zagrożone? Czy jest sposób, by rozeznać co dobre a co złe? Historia jest kapitalną nauczycielką. Ten belfer jednak wydaje się być taki nudny i wymagający. Zmusza do myślenia, a to niektórych boli. Naród bez świadomości historycznej traci swoją tożsamość, jest jak ciuciubabka. Pytasz się, co to patriotyzm, a ja się pytam o twoją historię.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 46/2010
