Wielki dzień Mietka

25 października chłopiec opuścił wreszcie oddział neurologii dziecięcej Instytutu Pediatrii Collegium Medicum w Krakowie i wrócił do domu. Było to możliwe, bo wielu przyjaciół pomogło rodzicom stworzyć dom przystosowany do opieki paliatywnej. Mietek stał się pacjentem Małopolskiego Hospicjum dla Dzieci (pisaliśmy o nim w nr. 44 „Przewodnika”). Mieszka w Zawadce pod Tymbarkiem.

Dzień powrotu nie był zwyczajny. Po wzruszającym pożegnaniu z personelem medycznym Mietek wyruszył w asyście policyjnych radiowozów i motocykli na Rynek Główny, gdzie odbył honorową, prezydencką rundę. Potem udał się na Wawel i stadion ulubionej drużyny Cracovii, gdzie spotkał się z piłkarzami. Z perspektywy murawy zobaczył cały obiekt, na który już wiosną przyjedzie jako gość honorowy pierwszego meczu Cracovii.

W sali konferencyjnej  Cracovii odbyło się przyjęcie zorganizowane przez przyjaciół chłopca z udziałem piłkarzy, policjantów, wolontariuszy MHD i zaproszonych gości. Punktem kulminacyjnym było wniesienie tortu w kształcie piłki z napisem „Wielki Dzień Mietka” i flagą Cracovii.

Rozmowy o kulturze

Dr Dariusz Radziechowski, komentator nauczania papieża Polaka, autor książki Teologia kultury integralnej. Antropologiczne studium myśli Karola Wojtyły – Jana Pawła II, był 28 października gościem Instytutu Dialogu Międzykulturowego im. Jana Pawła II w Krakowie. Temat spotkania brzmiał: „Kultura: domena naukowców czy dom mieszkalny człowieka?” i nawiązywał do przemówienia Jana Pawła II w Leuven w 1985 r. Odwołując się do tego wydarzenia, w rozmowie z Katarzyną Wilczek dr Radziechowski powiedział: – Jan Paweł II powiedział wówczas, że: „Kultura nie jest wyłącznie domeną naukowców, podobnie jak nie powinna zamykać się w muzeach. Jest ona (...) domem mieszkalnym człowieka”. To kapitalne stwierdzenie, trafiające w sedno adekwatnego ujęcia kultury. Papież przyznaje słuszne miejsce naukowcom, badaczom analizującym fenomen kultury, podobnie muzeom pielęgnującym i zachowującym dla kolejnych pokoleń dzieła kultury. Jednak to nie są podstawowe miejsca dla kultury. Żywa kultura to konkretny człowiek, zwłaszcza jego wnętrze, „dom mieszkalny człowieka”.