Kwiatek modlitwy

„Margaretka”, bo o niej mowa, stała się - jak wiemy - symbolem apostolatu, który swą modlitwą obejmuje kapłanów.

Nie tak dawno zakończył się w Kościele Rok Kapłański. Ale dla niektórych, poprzez „Margaretkę”, rozpoczęły się można powiedzieć „Lata Kapłańskie”, ponieważ wiele osób zostało zachęconych do tej szczególnej modlitwy.

Jeden z kapłanów z Medziugorja mówił: „Każdego dnia módlcie się za nas, ponieważ jesteśmy słabi. Bez waszej pomocy nie możemy skutecznie głosić wam Ewangelii. Bez modlitwy nie możemy ze czcią sprawować Eucharystii. Matka Boża chce, żeby chrześcijanie umieścili kapłanów w centrum swej modlitwy, swoich serc, swoich myśli”.

Poczułam się zaproszona przez Maryję, która pragnie „abyśmy kochali swych kapłanów i abyśmy ich ochraniali”. Cieszę się, że z tym apostolatem zetknęłam się trochę wcześniej i od dwóch lat obejmuje modlitwą osobę kapłana, któremu wsparciem duchowym będę towarzyszyć do końca życia.

„Moją Margaretkę” zainicjowała młoda dziewczyna. Dowiedziała się, że istnieje taka forma wspierania księży i rozpoczęła poszukiwanie osób. Nie przeszkadzało jej to, że pracując za granicą musiała wyłożyć trochę pieniędzy i czasu na telefony do wielu osób, by ich zachęcić do modlitwy za konkretnego kapłana. Gdy znalazła chętnych, każdemu z nas wysłała odpowiednie deklaracje

i modlitwy.

Zwyczajna dziewczyna, ale mądra, myśląca i skuteczna. Jestem jej wdzięczna, że mnie zaprosiłaś do tworzonej „Margaretki!” Jestem szczęśliwa, że moje imię wypisane jest na jednym z siedmiu płatków ochraniających serce kwiatu, w którym umieszczone jest imię i nazwisko drogiego nam kapłana, przez którego posługę otrzymujemy od Boga tak wiele darów i błogosławieństw. Ksiądz natomiast wie, że codziennie ktoś o nim pamięta przed Panem.