Paweł Apostoł wysyła list do Rzymian

Za czasów apostoła Pawła chrześcijanie byli ogromnym zaczynem społecznym nad Tybrem, prawdziwymi „drożdżami”. Stanowili laikat – dynamiczny zespół ludzi, którzy wywodzili się ze świata żydowskiego i greckiego. Apostoł wylicza ich imiona w ostatnim rozdziale listu, napisanego ok. 58 roku. Doręczyła go Kościołowi w Rzymie dzielna kobieta z Kościoła w Kenchrach (port w Koryncie do krajów wschodnich) imieniem Febe, zaufana misjonarka, która nosi zaszczytny tytuł grecki diakonos. Ta, która wyróżniała się charyzmatem diakonii, czyli służby w Kościele. Nieuzasadnione jest nazywanie jej diakonisą.

Ja nie wstydzę się Ewangelii

 Paweł apostoł szczęśliwy bez miary, że został powołany do głoszenia Ewangelii, z dumą, uroczyście wyznaje: „Ja nie wstydzę się Ewangelii” (Rz 1, 16). Wyjaśnia zarazem, czym jest Ewangelia. Jest ona orędziem o Jezusie Chrystusie, co do ludzkiego pochodzenia Potomkiem Dawida, a zarazem pełnym mocy Synem Bożym – Panem (Kyrios), co potwierdziło Jego powstanie z martwych. Ewangelia ma w sobie moc Bożą. Ta moc Boża zbawia każdego człowieka: Żyda i Greka. A zbawienie polega na g uwolnieniu od wszelkiego radykalnego zła doczesnego i wiecznego, na „byciu z Bogiem” (por. Flp 1, 23) i pełnym udziale w Jego przekraczających wszelkie wyobrażenie obietnicach (por. 2 Kor 1, 16-20).

Usprawiedliwienie człowieka

Sam Bóg tylko jest Święty i Sprap wiedliwy! A usprawiedliwienie polega na przydzieleniu człowiekowi w sposób darmowy, na podstawie wiary, Jego sprawiedliwości (odpuszczenia grzechów i uświęcenia). Paweł dowodzi, że nikt z ludzi nie jest sprawiedliwy! Zarówno Żydzi, , jak i poganie potrzebowali usprawiedliwienia. Jednych i drugich obciążały ciężkie grzechy. Wśród grzechów pogan Paweł wymienia przede wszystkim grzechy przeciw naturze – homoseksualizm kobiecy i męski (por. Rz 1, 23-27) oraz liczne ciężkie wady (por. Rz 1, 29-31). Stało się tak dlatego, że poganie odrzucili samookazanie się Boga. Poganie mieli możliwość poznania Boga naturalnym rozumem, bo On choć niewidzialny stał się widzialny dla ich rozumu z chwilą stworzenia świata (por. Rz 1,18-20 – tekst zdogmatyzowany). Pozwolił im poznać swoje Bóstwo i moc wiekuistą. Poganie ponadto otrzymali prawo naturalne, wszczepione w ich serce (kardia) i zdolność praktycznej oceny moralności czynów (syneidesis – sumienie (por. Rz 2, 14-15). Żydzi natomiast otrzymali Objawienie p , ) Boże i Dekalog, ale też byli uwikłani w grzechy, a przy tym byli oporni wobec łaski nawrócenia (por. Rz 2, 6; 2, 17–24).

Usprawiedliwienie Abrahama

 Podstawowa teza apostoła Pawła brzmi jednoznacznie: „On (Bóg) sam jest sprawiedliwy i usprawiedliwia każdego, który wierzy w Jezusa” (Rz 3, 26), a wzorem usprawiedliwienia jest Abraham. Został on usprawiedliwiony niezależnie od obrzezania, przymierza, uczynków. Abraham został usprawiedliwiony dzięki wierze: „Uwierzył Abraham Bogu i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość” (Rz 4, 3). Abraham „nie zachwiał się w wierze w obietnice i stał się wzorem wiary i ojcem wierzących” (Rz 4, 19). Wierzący dostępują usprawiedliwienia od Boga dzięki wierze przez Jezusa Chrystusa. A mają dwa fundamenty nadziei, że są pojednani z Bogiem: miłość Ducha Świętego (Rz 5,5) i niewy- , ąp j g obrażalną miłość Chrystusa Odkupiciela, potwierdzoną zbawczą śmiercią (por. Rz 5, 6-11). On – Nowy Adam – przynosi usprawiedliwienie wszystkim ludziom. I sprawił, że „tam, gdzie wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska” (Rz 5, 20).