Pierścień szczęścia?

Co mnie czeka?

Człowieka od zawsze pociągało to, co tajemnicze, w pewnym stopniu niezrozumiałe, czego nie można w racjonalny sposób wytłumaczyć. Usilnie stara się on znaleźć odpowiedź na nurtujące go pytanie: co się wydarzy w przyszłości? Wydaje się, że takie wątpliwości są szczególnie bliskie człowiekowi XXI wieku. Pośród nieustannie zmieniającej się wokół niego rzeczywistości pragnie odnaleźć coś stabilnego, co zapewni mu bezpieczeństwo i szczęście. To tłumaczy, dlaczego taką wielką popularnością cieszy się tematyka magii, a w węższym zakresie, dlaczego tak często sięga się po horoskopy czy amulety, a wśród nich po pierścień Atlantów. Co zaskakujące, w grupie osób, które go noszą, można odnaleźć i osoby wierzące.

Kamionka z Assuanu dająca nietykalność

Uważa się, że pod koniec XIX wieku, około roku 1860, francuski markiz d'Agrain podczas swoich poszukiwań w Egipcie natrafił na pierścień o nietypowym dla kultury egipskiej znaku. Przypisano więc go cywilizacji Atlantów, zaś Egipcjanie byli tylko jego spadkobiercami. Przedstawia on figury geometryczne ułożone w szczególny sposób: w części środkowej znajdują się trzy prostokąty, po obu ich stronach po trzy mniejsze, zaś całość wieńczą trójkąty równoramienne.

Jednak to nie francuski markiz odkrył rzekomą nadzwyczajną moc pierścienia. Był nim wspomniany na początku Andre de Belizal. Sformułował on trzy główne właściwości „magicznego” pierścienia. Ma on przede wszystkim chronić posiadacza przed jakąkolwiek agresją pochodzącą z zewnątrz, po drugie, ma mu zapewnić swoistą nietykalność. Ponadto rzekomo posiada właściwości lecznicze. Noszenie pierścienia na odpowiednim palcu i skierowanie go na dany narząd ma pomóc w jego „uzdrowieniu”. Trzecia jego właściwość to rozwijanie zdolności telepatycznych. Handlarze dodają, iż ochroni on od kradzieży, złego samopoczucia  i wszelkich chorób, słowem, zapewni nam spokojny i szczęśliwy żywot.

Pierścień zamiast medalika

Z pewnością wielu z nas od razu stwierdzi, iż nie jest to nic więcej, niż kolejny bubel, który próbuje się nam wcisnąć. Jak bowiem zwykły kawałek metalu ma uleczyć nas z choroby czy zagwarantować nam dobry nastrój? Od czasu do czasu pojawiają się jednak w mediach wypowiedzi młodych osób na temat wpływu pierścienia na ich życie. Z konsekwencji jego noszenia zdają sobie sprawę za późno. Zdumiewające jest to, że w gruncie rzeczy są one do siebie bardzo podobne.

Ma on zgubny wpływ zarówno na sferę duchową osoby, która go nosi, jak i na jej stosunek do otoczenia. Początkowo jego nosiciele rezygnują z codziennej modlitwy, rzadziej uczestniczą w Mszach św. Jednym słowem, zamieniają medalik na pierścień. Częściej też odczuwają przygnębienie i niewytłumaczalny lęk, nieobce są im nawet myśli samobójcze. Izolują się od najbliższego otoczenia, winiąc właśnie innych za swoje niepowodzenia. Jednocześnie coraz bardziej zagłębiają się w tematyce okultyzmu i magii.

Myśląc o magii, często odwołujemy się do epoki średniowiecza, błędnie mniemając, iż teraz temat ten jest nieaktualny. Jednak i dziś jesteśmy, zwłaszcza my, młodzi, narażeni na różnego rodzaju trendy sprzeczne z wiarą chrześcijańską. To może się wydawać naprawdę niewinne, zwykły pierścień, inni też przecież noszą...

W tego typu sytuacjach najpierw warto dowiedzieć się czegoś więcej na dany temat, niż ślepo podążać za modą.  „Aby zło zatriumfowało, wystarczy, by dobry człowiek niczego nie robił” – może warto, byśmy zapamiętali słowa Artura Sandauera, abyśmy nie przechodzili obojętnie wobec wydawałoby się banalnych przejawów zła.

Weronika Stachura